iloveithaki.gr \ dec 29th 2018
δδ μανιάς
ξεκινούσαμε μπουλούκια, γειτονιές ή και οικογένειες, συνήθως κυριακές αλλά και καθημερινές κάπου – κάπου.
έβλεπες και κάνα γάιδαρο, αλλά οι πιο πολλοί τους άφηναν να ξεκουράζονται, η δουλειά ήταν πάνω απ ούλα.
κατηφορίζαμε από τον κάτω ραγγαθιά, παίρναμε το μονοπάτι στο κοκκινοπύλι μετά το μονοπάτι τ άϊ βασίλη και φτάναμε χαραχτή, μετά περνούσαμε από τα χερουλάκια και τη μεγάλη συκιά στ αμπέλι του κοκονιού, μπαίναμε στο λόγκο και αφού περνούσαμε από την κουτσουπιά στη λότζα του μπακατσέλου παίρναμε το κατηφορικό μονοπάτι μέχρι την αμμουδιά.
οι γυναίκες χαιρόταν πιο πολύ απ ούλους, οι κοπέλες βουτούσαν στα ρηχά εμείς εξάχρονα – δεκάχρονα σαλτάραμε απ τα βράχια.
γέλια, πειράγματα, χαρά, πανηγύρι.
τσιμπούσαμε λίγο ψωμί με λάδι αλλά το μεσημέρι ή το απόγευμα φεύγαμε.
ζέστη, ιδρώτας ανηφόρι, το καλύτερο μας ήταν όταν φτάναμε στη μεγάλη συκιά του κοκονιού, καθόμαστε στην παχιά σκιά και ξεϊδρώναμε, ακόμα και οι γάιδαροι σταματούσαν, ήταν συνηθισμένοι.
ήταν ένα όνειρο θεέ μου, πότε να περνούσαν οι μέρες να ξαναπηγαίναμε
είχε τελειώσει ο εμφύλιος και πριν τους σείσμους του 1953, ήταν λίγοι εξόριστοι, και πολύ πείνα.
σήμερα όμως δεν βλέπεις έτσι χαρούμενα πρόσωπα, η συνοχή της κοινωνίας, η αγάπη και η αλληλεγγύη ήταν αυτά που μας ένωναν και μας έδιναν δύναμη για συνέχεια. ήταν όμορφη η ζωή, πολύ η δουλειά αλλά χαιρόμαστε το κάθε λεπτό μικροί και μεγάλοι
φιλάκια
