από το φαρμακείο του πολυτεχνείου στα κελιά του εατ–εσα
17 νοέμβρη 1973. μια φοιτήτρια 21 χρονών στο πρόχειρο ιατρείο της εξέγερσης. κι ύστερα, τρεισήμισι μήνες στην απομόνωση του εατ–εσα.
κάθε νοέμβρη βλέπουμε την πύλη του πολυτεχνείου. φέτος θέλω να σταθώ λίγο πιο μέσα, σ’ ένα δωμάτιο που είχε γίνει ιατρείο και φαρμακείο. εκεί ήταν η φίλη μας η μέλπω λεκατσά, φοιτήτρια της φαρμακευτικής, με την ευθύνη να φροντίζει τους τραυματίες μαζί με όσους είχαν στήσει το πρόχειρο ιατρείο. χρόνια αργότερα, κοιτάζοντας φωτογραφίες από την κατάληψη, αναγνώρισε τα γράμματά της στις πινακίδες «ιατρείο» και «φαρμακείο». efsyn.gr
η μέλπω είχε πάρει μέρος και στην κατάληψη της νομικής. έχει διηγηθεί πως με τη γραφομηχανή της αδελφής της έβγαζαν προκηρύξεις. τις έκρυβε στη φόδρα του παλτού της κι όπως περπατούσε άνοιγε τη ραφή και τις άφηνε να πέσουν στον δρόμο. στο πολυτεχνείο, τον νοέμβρη του ’73, η δουλειά της ήταν στο ιατρείο. εκεί έδινε τις πρώτες βοήθειες και, όπως έχει πει η ίδια στην ερτ, εκεί είδε ανθρώπους να πεθαίνουν στα χέρια της. efsyn.gr
βγήκε από το πολυτεχνείο λίγο πριν πέσει η πύλη. κρύφτηκε ως την παραμονή των χριστουγέννων, όταν τη συνέλαβαν μαζί με τον γιώργο παριανό και τον σπύρο γεωργάτο. την πήγαν στο εατ–εσα, το ειδικό ανακριτικό τμήμα της ελληνικής στρατιωτικής αστυνομίας. από τις 24 δεκεμβρίου 1973 έως τις 10 απριλίου 1974, έζησε την απομόνωση, τις ανακρίσεις και τα βασανιστήρια. στη μαρτυρία της θυμάται το κρύο, το λίγο φως στο κελί και τις φωνές των συντρόφων της από τα διπλανά κελιά. Η μαρτυρία της υπευθύνου του φαρμακείου
κάποτε λιποθύμησε από το ξύλο κι ο γιατρός ζήτησε να της δώσουν σοκολάτα. η μέλπω κράτησε τα περιτυλίγματα. πάνω τους έγραφε κρυφά ένα μικρό ημερολόγιο, για να κρατήσει λογαριασμό του χρόνου. σε μια σημείωση του γενάρη γράφει για την αγωνία της μήπως αργήσει κι άλλο το επισκεπτήριο και για το πόσο είχε ανάγκη τη μάνα της. κράτησε εκείνα τα χαρτιά και χρόνια μετά τα έδειξε δημόσια. efsyn.gr
μέλπω, σήμερα θέλω να σου πω ένα ευχαριστώ. για κείνες τις ώρες στο ιατρείο, που όποιος έφτανε τραυματισμένος έβρισκε κάποιον να τον περιθάλψει. και για τα χαρτάκια της σοκολάτας που φύλαξες, για να μπορεί σήμερα ένα παιδί να διαβάσει πώς περνούσε μια μέρα στο κελί της χούντας.
χαρισμένο σ’ εσένα, μέλπω, το «δημοσθένους λέξις».
ακούω το τραγούδι σου και σκέφτομαι εκείνα τα χαρτάκια της σοκολάτας. στο κελί του εατ–εσα, με τόσο λίγο φως, έγραφες για να κρατήσεις λογαριασμό του χρόνου. κι ύστερα τα φύλαξες, για να μπορούμε εμείς σήμερα να διαβάζουμε με τα δικά σου λόγια πώς περνούσε μια μέρα εκεί μέσα. σ’ ευχαριστούμε, μέλπω. σ’ αγαπάμε. δδμανιάς
Discover more from iloveithaki.gr
Subscribe to get the latest posts sent to your email.


