Καραδοκούν σαν δράκοι, οι σημερινοί υπαρκτοί κίνδυνοι –παγίδες, έτοιμοι ν΄αρπάξουν τα παιδιά μας : xουλιγκάνοι, faceboοΚ, xρυσαυγίτες, fitness freak, παραθρησκευτικές οργανώσεις, ουσίες, κλπ..
Οι περιστάσεις που ζούμε βρίσκουν τα παιδιά μας εκτεθειμένα, έρμαια και ευάλωτα. Αυτά που πεινάνε, υστερούνται και κρυώνουν; Εμείς, που λόγω αναγκών, τρέχουμε σαν τα σκυλιά όλη μέρα, για να καλύψουμε τα εντελώς αναγκαία και τα αφήνουμε μόνα τους; ΄Ετοιμη λεία στο πιάτο όλων των παραπάνω, σας λέω. Αφήσαμε τα παιδιά μας να κολυμπάνε χωρίς σωσίβιο, κυριολεκτικά, μέσα σ’ αυτή τη τρικυμισμένη θάλασσα της ανέχειας και της ανασφάλειας.
Να τα θωρακίσουμε, να τονώσουμε τις αντιστάσεις τους. Τα νεανικά φτερά τους είναι πολύ αδύνατα. Θυμάστε τον εαυτό σας 16, 18 και 20 χρονών; Τίποτα δεν σας σταματούσε! Αν εσπάγατε τα μούτρα σας κάπου και απογοητευόσαστε, πού βρίσκατε καταφύγιο και παρηγοριά; Στο φιλόξενο σπιτικό σας. Πού άλλου; Γεμίζατε μπαταρίες και ξαναβγαίνατε στο ρινγκ της ζωής. Τώρα; ΄Ερχονται κοντά μας τα παιδιά μας και δεν βρίσκουν τον γονέα-φίλο, να του εμπιστευτούν προβληματισμούς και άγχη να, του γλυκάνει την πληγωμένη καρδούλα του με μια αγκαλιά, βρίσκουν έναν άνθρωπο τσαλαπατημένο από την ζοφερή καθημερινή πραγματικότητα, μέσα στη κατάθλιψη, που δεν του περισσεύουν αποθέματα ψυχής. Πώς να συμπαρασταθεί, όταν ο ίδιος δεν μπορεί να σταθεί;
Αθάνατε, Αντώνη Σαμαράκη, πόσες φορές αυτά τα χρόνια δεν ήρθες στο νου μου, με το «Ζητείται Ελπίς» σου!