ανοίξτε τον φράχτη

Ήρθε, νομίζω, η ώρα να πάψουμε να καμωνόμαστε τους δυστυχείς και στενοχωρημένους που το Αιγαίο ξαναγίνεται νεκροταφείο κατατρεγμένης προσφυγιάς. Ήρθε η ώρα να σκουπίσουμε τα υποκριτικά μας δάκρυα για τα πνιγμένα αδελφάκια, για τα ξεβρασμένα στις ακτές μας μωρά. Τι κλαίμε; Αφού εμείς τους στέλνουμε εκεί ― για να πνιγούν ή να σωθούν, αδιάφορο.

Όταν ο Παπουτσής περιχαρής ανακοίνωνε την έναρξη εργασιών για τον φράχτη στον έβρο, ξέραμε πολύ καλά τι μπούρδα σκαρώναμε: τον απελπισμένο που τον κυνηγάνε με μαχαίρι που στάζει, τον απελπισμένο που φεύγει συν γυναιξί και τέκνοις από εκεί που σκάνε οι βόμβες και φυτρώνουν τα πτώματα, δεν τον σταματάει κανένα ξώβεργο σε κανέναν Έβρο· απλά τον στέλνει, αντί για την περπατίσιμη στεριά, στις φελούκες του λαθρέμπορου απέναντι από τα νησιά, ώστε, με μεγαλύτερο ρίσκο και μεγαλύτερο κόστος, να ριχτεί από τη Σκύλα κατευθείαν στη Χάρυβδη. Και όσο ο καιρός ήταν ήρεμος και τα μελτέμια πεσμένα, άντε και πες είχαν ελπίδα. Τώρα, όμως, με το καθημερινό αγγελτήριο νέων αθρόων θανάτων από τα νησιά, τα ψέματα τελείωσαν και τα πράγματα κατέστησαν παραπάνω από σαφή: στο Αιγαίο συντελείται δια παραλείψεως ένα καθημερινό έγκλημα κατά των ―θεωρητικά προστατευτέων― προσφύγων. Και η Ελλάδα συμμετέχει ουσιαστικά σε αυτό.

Αδιαφορώ για τις ευθύνες της Ευρώπης, για τα φοβικά αντανακλαστικά μιας κακογερασμένης ηπείρου, για την, στην ουσία, αδιαφορία της για τους ανθρώπους που πεθαίνουν μαζικά εδώ και μήνες, για τις κεκλεισμένων ή ανοιχτών θυρών διαβουλεύσεις και αλυσιτελείς κόντρα συσκέψεις της. Αδιαφορώ για τις ευθυνες της Τουρκίας που στην αναμπουμπούλα χαίρεται, αναβαθμίζεται γεωπολιτικά, τρώει χοντρά κονδύλια, παριστάνει τον καμπόσο αλλά, στην ουσία, εξακολουθεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο να αποτελεί το λαθραίο πέρασμα της γης των κολασμένων ―και όχι μόνο― που σπρώχνονται με κάθε μέσο στη θάλασσα και μετά αφήνονται στο έλεος του μάλλον ανελέητου, τελευταία, Αλλάχ: με ενδιαφέρει ότι στη Ελλάδα βάφουμε τα χέρια μας με αίμα όσο κρατάμε τον φράχτη στον Έβρο κλειστό και στέλνουμε τα στίφη των προσφύγων να στέκουν απελπισμένα στην ίδια πλευρά της ίδιας θάλασσας που το ’22 στεκόταν η δική μας προσφυγιά, αγναντεύοντας μπροστά στο λιμάνι την απανθρωπιά των “ουδέτερων” ευρωπαίων πιλάτων που ένιπταν τα χερια τους και, πίσω, στο βάθος, τα ελληνικά νησιά, τα ελληνικά καράβια που φόρτωναν-ξεφόρτωναν-πήγαιναν-και-γύριζαν κουβαλώντας την από τη μικρή ελλάδα, μικρή ελπίδα.

Είναι πολύ πρόσφατη η καταστροφή του ’22, δύο μόλις γενιές πίσω, και δεν μας επιτρέπει να καμωνόμαστε τους δήθεν πικραμένους που δήθεν εξαντλούν κάθε πρόσφορο μέσο για να σώσουν τον ταλαίπωρο που σκάει μισοπνιγμένος στα βράχια μας. Υπάρχει τρόπος να βοηθήσουμε εκείνον που του μέλλει να πνιγεί, ποτέ να μην πεθάνει. Ανοίγοντας τη ναρκοθετημένη ανθρωποπαγίδα στον Έβρο, υποδεχόμενοι συντεταγμένα τους πρόσφυγες, καταγράφοντάς τους και προωθώντας τους προς την υπόλοιπη Ευρώπη. Με σύνορα ανοιχτά (όχι ξέφραγα) για να μπουν, με σύνορα ανοιχτά (όχι ξέφραγα) για να βγουν. Χωρίς να τους μαντρώνουμε, χωρίς να τους στιβάζουμε, χωρίς να τους σώσουμε από τον πνιγμό στο Φαρμακονήσι για να τους πνίξουμε στη γραφειοκρατεία.

Εμείς που πιτσιρίκια διαδηλώναμε για να πέσουν τα ηλεκτροφορα συρματοπλέγματα του Χ στα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία, εμείς που θυμόμαστε την αίσθηση ανακούφισης και ευρωπαϊκού κεκτημένου όταν σε ασπρόμαυρη εικόνα βλέπαμε αρχικά να ανοίγει και στη συνέχεια να γκρεμίζεται το τείχος του αίσχους, εμείς που πονάγαμε για την μέχρι πρότινος τελευταία στην Ευρώπη αισχρή πράσινη διαιρετική χαρακιά της Κύπρου, και που ντραπήκαμε για την ανύψωση του φράχτη στον Έβρο, εμείς που δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τα θλιβερά συρματοπλέγματα που ύψωσαν στην προσφυγιά οι Μαγυάροι, αφού πρώτοι στήσαμε τα συρματοπλέγματα στον Έβρο, εμείς που κουβαλάμε αταβιστικά μέσα μας την απελπισία, τη μοναξιά, το δράμα του δραπέτη πρόσφυγα, εμείς φωνάζουμε μέχρι τα σύρματα να πέσουν:

-Νέα Σμύρνη
-Νέα Φιλαδέλφεια
-Νέα Χαλκηδόνα

-Νέο Χαλέπι
-Νέα Παλμύρα
-Νέα Χαμα

Ανοίξτε τον φράχτη, δημιουργείστε αποναρκοθετημένο διάδρομο και επιτρέψτε “αβλαβή διέλευση” των προσφύγων προς τις νέες πατρίδες τους, μόνιμες ή προσωρινές. Όχι σήμερα, χθες. Δεν υπάρχει χρόνος για άλλη καθυστέρηση, για επιπλέον μακελειό.

Ήδη ο καιρός χάλασε για τα καλά.