ένα ζευγάρι τροχών, δεμένοι με μπρούτζο, ακατάλληλοι για λειτουργία

Θωμάς Ξωμερίτης

Μας αρέσει η μεγάλη Ελλάδα. Αντρειωμένη, να έχει κατακτήσει τον κόσμο όλο. Τότε ενδιαφερόμαστε για ανασκαφές, τότε ανατρέχουμε με πάθος στην ιστορία, την αρπάζουμε σφιχτά στα χέρια και την τρίβουμε στα μούτρα όλων των υπόλοιπων. Στην Αμφίπολη βροντερή η φωνή της ιστορίας, ακούγεται σ’ όλο το γνωστό και βάρβαρο κόσμο. Κατάκτηση και εκπολιτισμός, μιλάει Ελληνικά.

Η Πύλος; Έλα τώρα. Μπορεί ο Νέστορας να μην είναι άγνωστος και λησμονημένος απ’ όλους, μπορεί ο Όμηρος να έγραψε παραπάνω από μια αβέβαιη λέξη στην Οδύσσεια, μια ολόκληρη ραψωδία… Αλλά, έλα τώρα. Τι ήταν ο Όμηρος; Ένας ποιητής.

Στην Αμφίπολη η ιστορία κραυγάζει ελληνικά, με ανδροπρέπεια και αντρειοσύνη, με τρόπο που θέλουν οι Μπαλτάκηδες και οι Πρωθυπουργοί τους, με άγιες εικόνες (χμμμμ….).

Στην Πύλο η ιστορία ένα ψέλλισμα – σε Γραμμική Β.

Έλα τώρα.

Big fucking deal!