dec/ 7th/ 2015 / 11:45 am | camerartstudio
Ταλαιπωρήθηκα αρκετά για να βγάλω αυτή την αρμονική από άποψη σύνθεσης φωτογραφία. Η Αθηνάς τις εργάσιμες ώρες έχει αρκετά πυκνή κυκλοφορία και το να εστιάζεις τη δράση στο απέναντι πεζοδρόμιο και μάλιστα με νορμάλ φακό σημαίνει ότι ή θα χάσεις άσκοπα το χρόνο σου, αφού τα διερχόμενα αυτοκίνητα αλλά και οι πολλοί πεζοί ένθεν κακείθεν θα παρεμβάλλονται συνεχώς και ή θα επικαλύπτουν τη δράση που έχεις εντοπίσεις ή θα ανατρέπουν τη σύνθεση που έχεις επινοήσει ή και τα δυό μαζί. Τόχουμε ξαναγράψει: η φωτογραφία θέλει υπομονή, αρκεί φυσικά να ξέρεις, να έχεις συλλάβει τί ακριβώς θέλεις να τραβήξεις και να μη περιμένεις τη τύχη να σού κάνει το κονέ.
Ε, αυτή την αρετή της υπομονής την έχω. Βέβαια στο δρόμο τα θέματα δεν αστειεύονται. Όπως σού έρχονται έτσι και σού φεύγουν και η προσπάθεια και η υπομονή πάει στράφι αλλά αυτά είναι οι δυσκολίες και οι φύρες του επαγγέλματος και πρέπει να τις αποδεχτείς. Όμως, όπως είπε και ο ποιητής, τελικά τίποτα δεν πάει χαμένο. Προσέχεις τις μικρές λεπτομέρειες της ζωής, της ζωής που πάνω της εστιάζεις και φωτογραφίζεις,ακόμη και αν δεν αποδείχτηκε παραγωγική φωτογραφικά η αναμονή.
Με μια πρώτη σκέψη θεώρησα ότι ο βιολιστής είχε βρει ένα πλεονεκτικό πόστο και οι στατιστικές πιθανότητες να έχει καλύτερες ευκαιρίες ήταν μεγαλύτερες-κατά τεκμήριο ο κόσμος που βγαίνει από τη τράπεζα έχει κάποια λεφτά παραπάνω στη τσέπη του-έτσι κι αλλιώς κανείς πια δεν καταθέτει στις απαξιωμένες τράπεζες του Τσίπρα. Όμως για όσο χρόνο έμεινα εκεί περιμένοντας τη καλή στιγμή για τη φωτογραφία μου και ενώ βγήκε αρκετός κόσμος απ’τη τράπεζα-ήταν Παρασκευή μεσημέρι-κανείς δεν έριξε τίποτα στη θήκη του βιολιού που είχε διάπλατα ανοιγμένη ο πλανόδιος μουσικός. Έβγαιναν κουμπωμένοι απ’τη τράπεζα και δεν ρισκάριζαν ν’ανοίξουν τα πρόσφατα γεμισμένα πορτοφόλια τους, για τους πολύ ευνόητους λόγους. Μιά ώρα αργότερα είδα το μουσικό μας στην Ερμού και ήδη είχε προλάβει να μαζέψει κάτι στο βιολόσχημο κασελάκι του.
Μελαγχόλησα με το συμπέρασμα αλλά μετά σκέφτηκα αυτό και πολύ θάθελα να το μεταβιβάσω στον άτυχο μουσικό: ίσως αν περίμενε λίγο περισσότερο, μπορεί να αποζημιωνόταν και αυτός για την υπομονή του-όπως εξάλλου αποζημιώθηκε κι εγώ για τη δική μου αντίστοιχη υπομονή με τη φωτογραφία του. Μπορεί από τη κλειστή τράπεζα να μη μπαινόβγαινε πιά κόσμος αλλά αν τύχαινε να περάσει από κει ο ίδιος ο τραπεζίτης μπορεί και να εκδήλωνε τη γενναιοδωρία του-(οκ, μοιάζει με τσαπλινικό σεναριακό ανέκδοτο, το παραδέχομαι!). Το σωστό είναι να αφήνεις το πόστο σου έξω από μια τράπεζα μόνο όταν έχουν όλοι πια φύγει και έχουν σβήσει τα φώτα.
