thegreekcloud | 28.03.2017 | 12:39
Όλοι αυτοί που είναι σε θέσεις ιπτάμενες όπως αυτές των μάνατζερ σε εταιρείες νομίζω ότι παίζουν ρόλους που έχουν δει στο σινεμά. Πιθηκίζουν μέσα σε κοστούμια που έχουν ράψει υποσιτισμένα παιδιά και κακοποιημένες γυναίκες του τρίτου κόσμου. Διαβάζουν δύο τσιτάτα μεγάλων φιλοσόφων, τα περιεχόμενα της βασικής ύλης του πρώτου έτους της ΑΣΟΕΕ και κάνουν τους καμπόσους. Οι γυναίκες στις αντίστοιχες θέσεις για να επιβιώσουν παίζουν τον επιβαρυμένο ρόλο της μπιτς και όταν γυρνούν στο σπίτι κλαίνε στους νεροχύτες, ενώ τα παιδιά τους κοιμίζει η γιαγιά, η νταντά, η άνεργη αδερφή. Μερικές, βέβαια, τόσο κουβαλάνε το φορτίο του πρώτου αυτού ρόλου που δεν αγγίζονται ούτε μέσα στην ασφάλεια των ίνοξ ντουλαπιών της ντιζαϊνάτης κουζίνας που διακόσμησαν με ιδιαίτερο γούστο για να βάζουν απιονισμένο νερό στα θέρμος του γυμναστηρίου. Ούτε σεξ στους πάγκους, ούτε σκυλότριχες γύρω από το νεροχύτη, ούτε καμένα γουόκ με κατεψυγμένο ρύζι με κινόα και άλλα αφροδίσια νοσήματα στη συνταγή. Τίποτα. Της ανέπαφης συναλλαγής. Ποιος είπε ότι δείχνει εμπιστοσύνη αυτό; Αποδεικνύει τη δική μας συνήθεια όλα να τα έχουμε επτασφράγιστα μυστικά μέσα σε κωδικοποιημένες πλαστικές εντολές, αλλά δήθεν η πρόσβαση είναι ανοιχτή, από παντού ευάερη. Και λησμονείς τις μέρες που είχες τα χρήματα κάτω από τα κρεβάτια. Τότε που το ρουφιανιλίκι δεν ήταν η δέκατη εντολή. Τότε που σε έπαιρνε αγκαλιά πριν κοιμηθείτε, αληθινή αγκαλιά, όχι την ενοχική μετά το τετραπέρατο, το καιροσκοπικό, το ιντερνετικό το κεράτωμα. Δεν ξέρω για πόσο ακόμη θα είμαστε εργαζόμενοι σε τέτοιες συνθήκες. Σίγουρα όσο οι απόγονοι των ανθρώπων δεν μετράνε όσο μία εκλεκτή σφηνιά ενός τετράτροχου της φόρμουλα ένα. Ένα, δυο με λαμβάνεις; Μας άφησες μόνους εντελώς με το Διαδίκτυο και τον πυρακτωμένο Ήλιο πάνω από τα κεφάλια μας ή θα μας δώσεις και καμιά διέξοδο πέρα από λίγα θερμοκήπια με τουλίπες, τετράγωνα καρπούζια και τις γυμνές μαύρες καλλονές που ισοπεδώνονται μέσα στο AIDS και τους βιασμούς από τους ουρακοτάγκους; Είμαι σκληρή. Θα φταίει η απογοήτευση από εκείνη την ημέρα στην Τρίτη δημοτικού που έκανα το μαντού και μου άφησε ένα θεόρατο σημάδι αλαζονείας και ενδυναμωμένου ανοσοποιητικού συστήματος.
