thegreekcloud | 29.04.2015 | 12:59
Μυρτώ Παπάζογλου
Το καλοκαίρι του ’97 γυρνούσα την Αθήνα πάνω σ’ ένα πενηντάρι παπάκι. Συνεπιβάτης. Ο οδηγός ήταν ένα παλικαράκι στα 28, μαθηματικός το επάγγελμα και ο λόγος που το αναφέρω είναι γιατί παίζει να το διαβάσει κι ο αδερφός μου αυτό και θα έχουμε ιστορίες. Που λέτε εκείνο το απόγευμα ανηφορίζουμε τη Δροσοπούλου στην Κυψέλη πηγαίνοντας προς το σπίτι του για να αράξουμε. Ξαφνικά πέφτουμε σε μια λακκούβα να, μετά συγχωρήσεως, και εκσφεδονίζονται τα κλειδιά από το παπάκι προς άγνωστη κατεύθυνση. Σταματάμε δεξιά, ο Γ. βρίζει ασυστόλως και αρχίζουμε να ψάχνουμε. Κάποια στιγμή κι ενώ είμαι σκυμμένη και κοιτάζω κάτω από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα βλέπω τον Γ. να διασχίζει τον δρόμο και να μπαίνει σ’ ένα στενάκι. Σκέφτομαι ότι μάλλον είμαστε κοντά στο σπίτι και τον ακολουθώ κατά πόδας χωρίς να μιλάω βέβαια γιατί ήταν μπαρούτι. Αφού έχουμε περπατήσει κανένα δεκάλεπτο στρίβοντας πότε αριστερά και πότε δεξιά φτάνει σε μια πόρτα, ανεβαίνει δυό σκαλιά και ετοιμάζεται να ξεκλειδώσει. Ωστόσο είχαμε πάει άλλη μια φορά στο σπίτι και η πόρτα αυτή δε μου θύμιζε τίποτα. Κοντοστέκομαι και τον βλέπω να μπαίνει μέσα αγνοώντας με πλήρως. Πριν προλάβω να συνέλθω ακούω μια κόρνα πίσω μου για να γυρίσω το κεφάλι και να δω τον Γ. πάνω στο παπάκι με ασύλληπτα απορημένο ύφος. Γιατί με ακολουθούσε κι αυτός όση ώρα ακολουθούσα εγώ τον λάθος άνθρωπο που έτυχε να φοράει μπεζ λινά και να έχει και ξανθιά χαίτη. Δεν θέλω σχόλια επί της κόμμωσης, θραύση έκανε τότε ο Bon Jovi.
Και τη θυμήθηκα αυτή την ιστορία γιατί αυτές τις μέρες πολλά “μοιάζουν αλλά δεν είναι”. Η ΝΔ μοιάζει με αντιπολίτευση, αλλά δεν είναι. Το ΠΑΣΟΚ μοιάζει με το ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν είναι. Ο Καμμένος μοιάζει με κυβέρνηση αλλά δεν είναι. Το ΚΚΕ μοιάζει με τη “φωνή του λαού” αλλά δεν είναι. Η Χ.Α. μοιάζει με κόμμα αλλά δεν είναι.
Και η κυβέρνηση; μοιάζει αριστερή … δικό σας.
