βλέπεις την κασσιόπη;

0
1

tumblr_njq89ayvni1r1arpmo1_1280Posted on August 27, 2015 by verajfrantzh

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

Το σπίτι θα περίμενες να έπαιρνε την παρθενωπή του μορφή. Θα ήταν ολόλευκο τότε και πάναγνο από αναμνήσεις… εκεί γύρω στα μέσα του εβδομήντα. Τώρα, σαν ένα ουρητήριο δημόσιο.

Το απογυμνώσαμε το σπίτι μέσα σε ένα απόγευμα. Δεν το παρατάμε, όπως θα έπρεπε. Δεν είναι πάρεργο αυτό το σπίτι στη ζωή μας. Είναι μια ολότητα από τομαρένιες λεπτομέρειες, που δε θυμόμαστε την κάθε λεπτομέρειά της.

Το σπίτι θέλει εγχειρητική πείρα για να μην εκπνεύσει. Πήραμε μαστόρους. Μπογιατζήδες που ακούν Καζαντζίδη και έναν λεπτολόγο ηλεκτρολόγο που βάζει Σοπέν από το κινητό του.

Ρίχνουμε τον τοίχο της κουζίνας και το φως από το παράθυρο του σαλονιού χώνεται στο στομάχι του σπιτιού σαν αιλουροειδές πεινασμένο. Ένα ζιγκουράτ αναμνήσεων καταρρέει με δική μας έγκριση.

Γεμίσαμε με κούφιους αντίλαλους από πυρηνικές σχάσεις ανθρώπινων φωνών. Τα παραπροϊόντα της σύριζα ξύνουν τους  λιπόσαρκους τοίχους και βυσσοδομούν με μια ευφωνία πρωτόγνωρη την πυκνότητα, που μέχρι πριν λίγες ώρες έπνιγε ως το ταβάνι τα δωμάτια που αποκοιμιόμασταν, κάναμε έρωτα, σπάγαμε πιάτα, αφήσαμε τις τελευταίες μας πνοές, πλέκαμε εγκώμια σε μερικούς άνδρες, κάψαμε το ρύγχος της μύτης μας με ένα ελαφρύ τσιγάρο, χωρίσαμε από συντρόφους, γράψαμε τους πρώτους στίχους. Εμείς και οι τοίχοι.

dsc00063Το κενό σπίτι αυτοσυντηρείται αυτές τις μέρες με το παρελθόν του σαν πληγωμένος ερωτευμένος που στέκεται στη γωνία ενός δρόμου και παρατηρεί το φως από το δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας να αχνίζει μέσα στις οφθαλμαπάτες της δειλής του ελπίδας για επανασύνδεση με το χαμένο χρόνο.

Έκανα μια λίστα με άχρηστα πράγματα. Λέω… θα τα πετάξω. Το κόκκαλο των παπουτσών, μια τάβλα από το παιδικό μου κρεβάτι που είχα χαράξει το όνομά του, μπουκάλια από άδεια αρώματα και το άδειο μου στομάχι. Όλους τους στίχους του “Love of my life” με εγωπάθεια θα γράψω πάνω στην πλαστική σακούλα. Άναρχοι υποκινητές της προσδοκίας παρά της γνώσης, οι αναμνήσεις.

Παρατηρώ το σπίτι. Το σπίτι μου λέει έτσι που στερείται του νοήματος του χωρίς έπιπλα ένα “Φύγε, μεγάλωσες”.

Με έκτρωση με ξεγεννά.

Related

Μικρές σχισμές στο φως

In “παράθυρο”

Καράμπα!

In “αναζήτηση εργασίας”

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.