Έβλεπα χθες την ξεφτίλα που ονομάζουμε αναμέτρηση αρχηγών και τις κασέτες που ακούμε ξανά και ξανά από διαδοχικά στόματα, ανάλογα ποιός έκανε την πιο χοντρή μαλακία τελευταίος και ξαφνικά, αποφάσισα να ωριμάσω. Η “βρώμικη δουλειά” που από κάποιον πρέπει να γίνει, είναι με μία φράση η πολιτική για το ισόβιο φιλαράκι μου και μέχρι χθες αντιδρούσα. Όμως μετά τα πρόσφατα ασήκωτα περιστατικά με τους Σύριους, πραγματικά το νιώθω ακριβώς έτσι κι εγώ.
Γιατί ποιός από μένα και σένα, θα είχε ένα ολόκληρο κράτος να κυβερνήσει και δεν θα έδινε κάθε μα κάθε βοήθεια στα πιτσιρίκια που πολεμάνε τη Μάχη των Μαχών, εκείνη που μετά τις βόμβες, τις φωτιές και τον γρήγορο -σχεδόν θεόσταλτο τελικά- θάνατο, σε κάνει να μένεις ολομόναχος στα τρία σου, που ούτε εφιάλτη δεν έχεις προλάβει να το δεις και σε σέρνουν για μήνες σε πείνες, παγωμένες θάλασσες, ξύλο, πεζοπορίες, δίψες και ό,τι κινδύνους εγώ κι εσύ ανατριχιάζουμε ακόμη και να σκεφτούμε για εμάς, όχι για τα παιδιά μας. Και αυτά, τα ζούνε όλα μαζί. Και σε ηλικία που καλά καλά δε θυμάσαι τη φάτσα της μάνας σου.
Ποιός από μένα και σένα λοιπόν αντί να κάνει προτεραιότητα να σταματήσει τελείως μα τελείως τις φρίκες, θα είχε το ζεν να κάνει προεκλογικό αγώνα, τον κάλο να κερδίσει ψήφους, να αναμετρηθεί με την απίστευτα γελοία φάρα στα πάνελ, να γυρνοβολάει όλη μέρα άσκοπα μόνο και μόνο για να του δοθεί ένα μερίδιο εξουσίας, ώστε ανάμεσα στις άλλες χοντρές μαλακίες που εκπαιδεύτηκε να κάνει, να πει το όχι σε αυτά τα παιδιά. Το ακατανόητο και θεότρελο για μένα και σένα, το αυτονόητο για εκείνον.
Η διαδικασία εκπαίδευσης, εμπειρίας, λόγου και γενικά τρόπου ζωής και σκέψης για να γίνει κάποιος πολιτικός σε χώρες που διάλυσαν όλα όπως στην Ελλάδα, είναι τόσο πλυντήριο και τόσο πολύ ισοπεδώνει ό,τι ξέρω εγώ κι εσύ για αξίες, που αυτό που παίρνεις στο τέλος είναι μια πολύ καλή μηχανή παραγωγής Τίποτα, ό,τι ακριβώς χρειάζεσαι για να κάνει τη βρώμικη δουλειά.
Οπότε, είτε εμπεδώνουμε ότι πρόκειται για βρώμικη δουλειά και βάζουμε τα όποια λοβοτομημένα μπροστάρηδες, είτε παράγουμε πολιτικούς Μικρό Μου Πόνυ και παίρνω την εξουσία εγώ κι εσύ, κάτι δυστυχώς ανεδαφικό για την επιβίωση ενός κράτους και δη χρεωκοπημένου κράτους. Διότι μιλώντας τουλάχιστον για τον εαυτό μου θα πούλαγα και την Ακρόπολη για να φτάσει η βοήθεια ως την Αφρική χωρίς δεύτερη σκέψη.
Έτσι λοιπόν που είναι τώρα τα πράγματα, και με μια ψήφο να κρέμεται σα χατζάρα πάνω από το κεφάλι μας (ή μάλλον, το κεφάλι σας), η ψήφος είναι συμβολική. Τη δουλειά τώρα και για πολλές γενιές ακόμη, την αληθινή δουλειά δηλαδή, είτε λέγεται ανθρωπιά, είτε λέγεται βοήθεια προς όποιον τη ζητάει, φτάσαμε να πρέπει να την κάνουμε μόνο εμείς.
Οπότε κόβουμε τις μαλακίες με τα μικροσυμφέροντά μας που επιβάλλουν τη μετάλλαξη σε Όρκ και ελπίζουμε ότι κάποτε ίσως ξαναδούμε έναν-δυο πολιτικούς. Αλλιώς Μέση Γη.
