thegreekcloud | 04.03.2016 | 12:55
Κάθε φορά που φτιάχνω onigiri, αυτές τις υπέροχες μπαλλίτσες από uruchimai, δηλαδή γιαπωνέζικο ρύζι,
το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι οι όρχεις.
Και το πόση φροντίδα οφείλει να τους αναλογεί.
Γιατί οι κινήσεις και η φροντίδα με την οποία πρέπει να χαϊδεύεις και να στρογγυλεύεις το γιαπωνέζικο ρύζι,
χωρίς βιαιότητα και χωρίς να αφήσεις πολύ τις κινήσεις να σε συνεπάρουν,
είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεται και ένας άντρας.
Να μην απορροφηθείς από το φαλλό, τη δύναμη και τη σημειολογία του αλλά να βάλεις το χέρι σου μέσα από το παντελόνι
και να αναλογιστείς τα γιαπωνέζικα ρυζάκια έτσι όπως πρεπει να ονειρεύεσαι αγόρια όταν τα πλάθεις.
Κύκλος.
Ποτέ δεν έχω τελειώσει το ρύζι με άντρα στο δωμάτιο, μόνο μόνη μου.
Λες και πιάνουν στον αέρα τί θες να κάνεις.
Δειτε επίσης:
Περί φόβου του ιδίου αλλά και της καύλας του ναζιστόμορφου τέρατος
