Posted by sifiniera on June 6, 2016
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
Οι ακρογιαλιές είναι η ύστατη προσπάθεια της φύσης να μας μεταπείσει ότι όλα έχουν σημασία.
Το κόκκινο χαλί, το πιο επίσημο σαλόνι, τα σερβίτσια για τα πεθερικά είναι η άμμος με τα στραφταλιζέ πετρώματα.
Κάποτε θα αγοράσω λίγη άμμο όσο-όσο και θα τη βάλω μέσα στις αρτηρίες μου, να φτάσει στην καρδιά να μυρίσει το καλοκαίρι στον ακαταπόνητο μυ, να ξεκλειδώσει ότι κορεσμένο πόνο έχει νιώσει, να κεντρίσει τον ήλιο να χορεύω χορούς κυκλικούς γύρω από τον εαυτό μου.
Η θάλασσα είναι το αντίθετο της λογοτεχνίας. Ποιες λέξεις σε όσες περιπτύξεις και να τις δοκιμάσεις, ακόμη και στα πιο διεστραμμένα συμπλέγματα, κορίτσια και αγόρια και άντρες και γυναίκες, βρέφη και υποκοριστικά και ρήματα και γριές και γερούνδια και σουπίνο και πάλι απο την αρχή υποκείμενα και επιρρηματικοί προσδιορισμοί… πόσες και τόσες μπορούν να φέρουν εις πέρας της θάλασσας την μονογαμική απλότητα, την κατάχρηση της στέρεης ασφάλειας των Γήινων; Απλώνω τον εαυτό μου μπροστά της και διασκορπίζομαι σε χίλια ανθρώπινα κούφια θραύσματα. Η λογοτεχνία φαντάζει κάτι μακρινό και σάπιο.
Δεν είμαι κάτι σοβαρό, μα το κάνω με όλη μου την ύπαρξη. Δεν θα κερδίσω χρήματα από αυτό παρά μονάχα λίγη ικανοποίηση πως γυναίκες με αγάπησαν και ας ήμουν ένα εμπόδιο και εγώ σε αυτόν τον άδικο πόλεμο που λέγεται ερωτοτροπίες.
Related
