21.03.2017, 21:31 | εφσυν
Τι θα ’μασταν χωρίς το νερό; Ασφαλώς ανύπαρκτοι. Ποιος δαίμονας τότε παίρνει τα μυαλά των ανθρώπων και φέρονται με τον πιο φριχτό τρόπο απέναντί του; Γιατί μολύνουμε την καθαρότητα -την ίδια δηλαδή τη ζωή; Και γιατί αποστρεφόμαστε τη μουσική των υδάτων, ποταμών, χειμάρρων, καταρρακτών, λιμνών, θαλασσών; Σε αμνιακά ύδατα σχηματιστήκαμε άπαντες, όλο το ζωικό βασίλειο, τι δεν καταλαβαίνουμε;
Τουλάχιστον οι «παγκόσμιες μέρες» (του νερού είναι αύριο) ερεθίζουν κάπως τη μακάβρια αδιαφορία για την ποιότητα και την «ιερότητα» του κάποτε άφθονου αυτού (δημόσιου) αγαθού ώστε να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά να μη χαθούν οι πολύτιμες τούτες ιδιότητές του; Δεν βλέπω πουθενά (κομμάτι υπερβολή) κάποιον ερεθισμό…
Πώς, όμως, δικαιολογείται, σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, ότι κάθε χρόνο ενάμισι εκατομμύριο θάνατοι αποδίδονται στην κατανάλωση κακής ποιότητας νερού; Επίσης, με βάση στοιχεία του ΟΗΕ, εκτιμάται ότι δυόμισι (και πλέον) δισεκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως στερούνται στοιχειώδη πρόσβαση σε νερό ικανοποιητικής εξυγίανσης!
Θυμάμαι πάντοτε, εδώ και μερικές δεκαετίες, απ’ όταν πρωτοδιάβασα το βιβλίο του Γκαστόν Μπασελάρ «Το νερό και τα όνειρα» ότι «ο πόνος του νερού είναι απέραντος»· λέω ότι αφού δεν μπορούμε να τον αφανίσουμε (τον πόνο του) ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να τον γλυκάνουμε, να δροσιστεί η πάσχουσα ανθρωπότητα. Να πάψει να γίνεται εμπόριο και να το εκμεταλλεύονται ψυχρές πολυεθνικές οδηγώντας στη δίψα και στον θάνατο αναρίθμητους ανθρώπους κάθε μέρα.
Είναι αποδεδειγμένο ότι σε όποια χώρα του πλανήτη ανέλαβαν τη διακίνηση του νερού ιδιωτικές εταιρείες η τιμή έφτασε στα ύψη με αποτέλεσμα πολλά νοικοκυριά να το στερούνται· αυτό είναι τουλάχιστον βεβήλωση της ζωής, άγρια ιεροσυλία.
Δεν γίνεται λόγος για τα μολυσμένα ποτάμια της χώρας από βιομηχανικά και άλλα καρκινογόνα απόβλητα, από την άλογη χρήση φυτοφαρμάκων εκ μέρους των αγροτών, για τη μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα, για την αδιανόητη και απρογραμμάτιστη διάνοιξη γεωτρήσεων, που τον υποβαθμίζουν επικίνδυνα, για την αυθαίρετη αποξήρανση λιμνών και την ύψωση φραγμάτων-τεράτων που διαστρέφουν και αλλοιώνουν τη φυσική ροή (αντίθετα οι μικροί αποταμιευτήρες είναι λελογισμένοι και υποβοηθητικοί στην ήπια και αποτελεσματική διαχείριση του νερού). Και ας μη γίνει λόγος επίσης για το πεπαλαιωμένο δίκτυο της χώρας με αμιαντοσωλήνες, που είναι εγγύηση για καρκινογενέσεις.
Τέτοιο το κρατικό ενδιαφέρον για την ποιότητα του νερού – γι’ αυτό ίσως η κυβέρνηση ετοιμάζεται να παραχωρήσει την εκμετάλλευσή του, να πωλήσει δηλαδή την ΕΥΔΑΠ (Αθήνας – Πειραιά) και την ΕΥΑΘ (Θεσσαλονίκης) στο υπερταμείο (που βεβαίως σημαίνει καθαρή ιδιωτικοποίηση). Είναι ενθαρρυντικό ότι οι Θεσσαλονικείς έδειξαν με συντριπτική πλειοψηφία (98%!) την πεποίθησή τους ότι δεν θα επιτρέψουν και αυτό το έγκλημα.
Οπως και να ’χει, το νερό οφείλουμε να το προστατεύσουμε από ξένες και οικείες δυνάμεις (από μνημόνια και λοιπά)…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
