λαθροθήρες

groucho marxism | Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

Αχ θεούλη μου, τι ωραία που θα’ ταν να’ γραφα ένα ποιηματάκι 

Ραυμόν Κενώ

 Είναι δύσκολο πολύ κανείς

να πιάσει ένα ποίημα

Όλοι το γνωρίζουν

Στα ποιήματα αρέσει

Να μένουν μακριά απ τους ανθρώπους

Από απόσταση τα παρατηρείς και όλα μοιάζουν ήσυχα, μα προσοχή:

Με τις αισθήσεις τεντωμένες,

-ακόμη και τις ώρες που πίνουνε νερό-

Θα αντιληφθούν τον ελάχιστο ήχο,

θα τρέξουνε μακριά από τον θηρευτή

και θα χαθούνε

πίσω απ τη σιωπή.

Τα ποιήματα συνήθως κινούνται κατά μόνας:

Πλάσματα αυτοαναφορικά και εγωιστικά

Μασούν χορτάρι σε σαβάνες και σε μοναξιά.

Το πιο εύκολο:

Να πετύχει κανείς

Ένα σονέτο

Μορφές δυσκίνητες, ανάσες ομοιοκατάλληκτες.

Συνήθως επιλέγουν να μετακινούνται σε αγέλες.

Αφού αιχμαλωτίσεις τα ποιήματα:

Αρχικά τους αφαιρείς το αγκάθι.

Ύστερα τα παραφράζεις

τα επεξηγείς

τα ταξινομείς

Και τ’ αφήνεις να τριγυρνούν

Δίπλα σε βοηθήματα

Και οδηγούς μαγειρικής.

Αν και φιλήσυχα ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος:

Όλα τα βιβλία το γράφουν

Πως πάει καιρός από τότε που ένα ποίημα επιτέθηκε σε ανθρώπους

Ναι, πάει καιρός,

από τότε που τα ποιήματα σκοτώνανε ανθρώπους.

«Σέβομαι τα ποιήματα, γι αυτό και τα σκοτώνω»

Εδώ και χρόνια οι άνθρωποι κυνηγούνε τα ποιήματα

Στην μαύρη αγορά

Πληρώνει κανείς όσο όσο

Προσθέτει κύρος

Είναι ζήτημα κυρίως στυλ και ύφους

Το γόητρο

η μόνιμη έκπληξη

η φαντασμαγορία

Μπροστά στο λογοτεχνικό απόκτημα των ημερών:

Ένα σαλόνι στολισμένο με κεφάλια ποιητών.

(στο περιοδικό Θράκα)

Αναρτήθηκε από groucho marxism στις 2:54 π.μ.