το βάρος στις πλάτες

Οι άνθρωποι που κουβαλούν βάρος στις πλάτες, ένα βάρος αθέατο στους άλλους, περπατούν συνήθως σκυφτοί και ζηλεύουν τους στητούς ώμους των άλλων ανθρώπων. Ο κάθε ένας από αυτούς έχει στις πλάτες του μια μικρή «Γη» που πολλές φορές τον κάνει να γονατίζει και άλλες φορές τον κάνει να απορεί κι ο ίδιος με τη δύναμή του.

Ωστόσο η φύση δεν μας έχει δώσει υπερφυσικές δυνάμεις. Ισως μόνο μία. Το κουράγιο. Αλλά και η πηγή που «τρέχει» κουράγιο πολλές φορές στερεύει. Ξαφνικά όμως, εκεί που δεν το περιμένεις έρχεται ξανά. Κι είναι περίεργη αυτή η δύναμη, πηγάζει από το απόθεμα των άλλων ανθρώπων.

Το κουράγιο από την ιταλική λέξη coraggio (θάρρος, αντοχή) προήλθε από μια παλαιά προβηγκιανή γλώσσα coratge με ρίζα βαθιά στη λατινική cor (καρδιά). Αυτή είναι η πηγή λοιπόν, η καρδιά μας. Η καρδιά που σε κάνει να αντέχεις το βάρος στις πλάτες. Δεν είναι ένα καλά γυμνασμένο κορμί. Η καρδιά είναι που κρύβουν οι άνθρωποι μέσα τους ανεξάρτητα από τη σωματική τους διάπλαση ή τη γεμάτη τσέπη τους.

Σε τίποτα δεν μοιάζουν με τους Τιτάνες της μυθολογίας. Οι ώμοι και τα χέρια τους δεν είναι ψηλές κορυφές, τα μαλλιά τους δεν είναι δάση, τα κόκαλά τους δεν είναι σκληρά σαν βράχια για να αναπαύονται εκεί ο ουρανός με τα άστρα του. Αλλά αντέχουν πολύ περισσότερο βάρος στις πλάτες τους απ’ ό,τι τους αναλογεί. Και προχωρούν ακόμη και τις μέρες που ένας κυκλώνας σαρώνει τη χώρα. Προχωρούν σε αντίξοες συνθήκες κάνοντας αυτό που ξέρουν να κάνουν καλά. Να στηρίζουν τους άλλους. Σαλπάρουν με όλους τους ανέμους.

Συχνά αναρωτιέμαι πώς αντέχουν και πώς έγινε αυτή η «άδικη κατανομή» βάρους. Θυμάμαι τη θέση του Καμί στη «σισύφεια υπόθεση». «Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο», έγραψε. Παράλογο… θα πει κανείς σε μια πρώτη ανάλυση.

Πώς γίνεται να είναι ευτυχισμένος, ενώ κουβαλά έναν τεράστιο βράχο στην ανηφόρα. Κι αυτό επαναλαμβάνεται επ’ άπειρον. Ενας πραγματικός εφιάλτης που ενσαρκώνει επακριβώς αυτό που λέμε ματαίωση κάθε ελπίδας. Και όμως, το βάρος του παρόντος χάνεται μέσα στην οριστική απελπισία του μέλλοντος. Το να σου στερούν το μέλλον είναι η μέγιστη οδύνη. Αν το μέλλον χαθεί, το παρόν δεν έχει καμιά σημασία. Οι άνθρωποι που σηκώνουν τα μεγάλα βάρη το ξέρουν καλά. Γιατί το βάρος που σηκώνουν στην πραγματικότητα είναι η αγάπη τους για τη ζωή και τους ανθρώπους τους. Γι’ αυτό αντέχουν.

«Υπό το άχθος της μοναξιάς, υπό το άχθος της δυστυχίας το βάρος, το βάρος που κουβαλούμε είν’ η αγάπη».