iloveithaki.gr, 25/1/2026
η ελλάδα, εικόνα κοινωνικής κατάρρευσης, του νιόνιου του μανιά του μήδη
άκουσα σήμερα μια βουλευτή της κυβέρνησης.
και το είπε καθαρά.
«είμαστε έξι χρόνια.
αλλά θέλουμε άλλη μία τετραετία για να υλοποιήσουμε το πρόγραμμα μας.
έχουμε κάνει πολλά, αλλά δεν φαίνονται.»
κι εγώ αναρωτήθηκα:
πώς γίνεται να το λες αυτό
και να σ’ ακούει όλη η ελλάδα;
έξι χρόνια κυβέρνηση.
κι ακόμα “δεν πρόλαβες”;
τότε τι ήσουν;
μαθητευόμενος μάγος;
το αποτέλεσμα δεν είναι θεωρία. είναι ψυγείο.
λένε “πετύχαμε”.
κι εγώ βλέπω:
φτώχεια που μεγάλωσε.
μισθούς και συντάξεις που ανέβηκαν λίγο,
για να φαίνονται στα χαρτιά,
αλλά στην ζωή… να μην φτάνουν ούτε για ζήτω.
γιατί η ακρίβεια δεν σε ρωτάει τι ψήφισες.
σε βρίσκει στο ράφι.
σε βρίσκει στο ταμείο.
σε βρίσκει στο νοίκι.
κι όταν φτάνεις να ακούς ότι έπιασαν ανθρώπους να κλέβουν τρόφιμα από σούπερ μάρκετ,
δεν είναι “μεμονωμένο”.
είναι κοινωνία που σπάει.
φορολογία: η πιο ύπουλη αφαίμαξη
κι εδώ έρχεται το άλλο.
η φορολογία.
όχι η φορολογία των μεγάλων.
εκεί πάντα κάπως… βρίσκονται παραθυράκια.
κάπου “ρυθμίζεται”.
η φορολογία των μικρών εισοδημάτων είναι το πραγματικό κατόρθωμα:
να παίρνεις λίγα
και να στα κάνουν λιγότερα.
να δουλεύεις,
να πληρώνεις,
να κόβεις,
να στριμώχνεσαι,
και στο τέλος να σου λένε:
“μη γκρινιάζεις. η οικονομία πάει καλά.”
ναι.
αλλά η δική σου δεν πάει.
και μετά έρχεται η έκρηξη. όχι η “παραβατικότητα”.
ξέρεις τι είναι το πιο επικίνδυνο;
όχι η φτώχεια μόνη της.
είναι η φτώχεια μαζί με την κοροϊδία.
η φτώχεια μαζί με την ταπείνωση.
η φτώχεια μαζί με την αίσθηση ότι δεν υπάρχει διέξοδος.
κι εκεί αρχίζουν τα “περιστατικά”.
μια υπάλληλος στα ελτά να δέχεται ξύλο από αγανακτισμένο πολίτη.
ντροπή.
και για τον άνθρωπο που το έκανε.
και για την κοινωνία που φτάνει εκεί.
γιατί αυτή η υπάλληλος δεν φταίει για τίποτα.
εκεί ήταν.
να κάνει την δουλειά της.
να κρατήσει γραμμή.
να ακούσει τα νεύρα.
όμως ο θυμός, όταν δεν βρίσκει πολιτική λύση,
ψάχνει λάθος άνθρωπο να πέσει πάνω του.
αυτό είναι κοινωνική διάλυση.
όχι “κακή στιγμή”.
οι διανομείς: ο νέος εργάτης χωρίς προστασία
κι οι διανομείς.
με τα μηχανάκια.
μέρα-νύχτα.
βροχή-αέρας-κρύο.
να παίζουν κορώνα-γράμματα τη ζωή τους,
για να πάει το σουβλάκι ζεστό
και το κουτί του καφέ να μην κρυώσει.
τι είναι αυτό;
πρόοδος;
όχι.
είναι επιβίωση με ρίσκο θανάτου.
κι είναι και το άλλο:
δουλεύουν σε ένα γκρίζο καθεστώς.
άλλος “αυτοαπασχολούμενος”, άλλος “freelancer”, άλλος με μπλοκάκι,
όλοι όμως με την ίδια αλήθεια:
αν πέσεις κάτω,
η αγορά δεν θα σταματήσει.
θα φέρει άλλον.
η κυβέρνηση λέει “δεν φαίνονται”. μα φαίνονται παντού.
φαίνεται στο βλέμμα του ανθρώπου που κοιτάει τις τιμές.
φαίνεται στο γκισέ που σηκώνεται ένταση.
φαίνεται στο δρόμο που τρέχει ο διανομέας σαν κυνηγημένος.
και μετά βγαίνουν και σου λένε:
“χρειαζόμαστε άλλη τετραετία.”
όχι.
δεν χρειάζεστε άλλη τετραετία.
ο λαός χρειάζεται άλλη ζωή.
τι διακυβεύεται στην ελλάδα
διακυβεύεται αν θα γίνουμε χώρα κανονικοποίησης της φτώχειας.
να λες “έτσι είναι”.
να λες “δεν γίνεται αλλιώς”.
να λες “υπομονή”.
διακυβεύεται αν θα μείνει ο άνθρωπος άνθρωπος,
ή θα καταντήσει αριθμός:
- σε φόρους
- σε τιμολόγια
- σε δόσεις
- σε στατιστικές
και πάνω απ’ όλα, διακυβεύεται αν θα συνεχίσουν να μας περνάνε για χαζούς.
επιμύθιο για το θιάκι
στο θιάκι όλα φαίνονται πιο γρήγορα.
γιατί δεν έχεις “πολλά μαξιλάρια” να πέσεις.
αν ακριβύνει το ψωμί, το νιώθεις στο ίδιο τραπέζι.
αν δεν φτάνει η σύνταξη, το ακούς στην ίδια παρέα.
κι αν ο νέος δεν αντέχει, φεύγει.
και μένει πίσω σιωπή.
κι ύστερα σου λένε “η χώρα πάει μπροστά”.
μπροστά…
αλλά ποιος μένει πίσω;
τελευταία ατάκα
δεν θέλω να “φανούν” μετά από δέκα χρόνια.
θέλω να φαίνονται τώρα.
γιατί άμα έξι χρόνια δεν έφτασαν,
δεν είναι πρόγραμμα.
είναι δικαιολογία.
κι ένα τραγουδάκι για το γαμότο…
Έβγαλε βρωμα η ιστορία ότι ξοφλήσαμε
είμαστε λέει το παρατράγουδο στα ωραία άσματα
και επιτέλους σκασμός οι ρήτορες πολύ μιλήσαμε
στο εξής θα παίζουμε σ’ αυτό το θίασο μόνο ως φαντάσματα
Κάτω οι σημαίες στις λεωφόρους που παρελάσαμε
άλλαξαν λέει τ’ ανεμολόγια και οι ορίζοντες
μας κάνουν χάρη που μας ανέχονται και που γελάσαμε
τώρα δημόσια θα έχουν μικρόφωνο μόνο οι γνωρίζοντες
………………
