iloveithaki.gr, 14/4/2026
τα βλαστάρια φέτος τρυφερά.
κι ο νους πάει πίσω.
όχι από ανάγκη.
από γεύση.
τα κοιτάς τώρα στο χωράφι.
μαλακά.
φρέσκα.
έτοιμα να τα πάρει η στάχτη.
και λες:
να προλάβω;
η στάχτη έρχεται.
πάντα στο τρυφερό.
πάντα στο καινούργιο.
μα εμείς τότε…
δεν κοιτάγαμε έτσι.
μετά τον εμφύλιο, παιδιά ακόμα.
και τα βλαστάρια δεν ήταν «ζημιά».
ήταν παιχνίδι.
ήταν συνήθεια.
ήταν γεύση.
τα κόβαμε.
βγάζαμε τη φλούδα.
και τα τρώγαμε.
και μας άρεσαν.
και δεν ήταν μόνο αυτά.
σκάβαμε ρίζες.
από χόρτα αγκαθωτά.
τις πλέναμε καλά.
και τις τρώγαμε ωμές.
έπρεπε να ξέρεις.
τι τρως.
πώς το καθαρίζεις.
αλλιώς…
σε έπιανε πονόκοιλος.
και γύρω μας…
όλα είχαν θέση.
αμπέλια.
ελιές.
χόρτα.
ρίζες.
καρποί.
αλώνι
κοτέτσι.
στάνη.
ψάρια.
η γη και η θάλασσα
μαζί στο ίδιο τραπέζι.
ήταν γνώση.
όχι ανάγκη.
μια γνώση απλή.
χωρίς βιβλία.
χωρίς οδηγίες.
σήμερα τρώμε ό,τι βρούμε στα σούπερ μάρκετ.
τότε τρώγαμε ό,τι μας έδινε η γη και η θάλασσα.
χωρίς ετικέτες.
χωρίς φόβο.
χωρίς δίαιτες
μόνο με μέτρο.
σήμερα έχουμε αφθονία.
και αμφιβολία.
τότε είχαμε λιγότερα.
και περισσότερη σιγουριά.
κι ο ουρανός ρίχνει λάσπη.
κι εμείς κοιτάμε τον καιρό
σαν να μας χρωστάει απάντηση.
ενώ κάποτε…
την είχαμε ήδη.
επιμύθιο (θιακό)
η γη δεν άλλαξε.
εμείς αλλάξαμε.
και κάπου ανάμεσα στα ράφια
χάσαμε τη γεύση
που δεν γραφόταν σε καμία ετικέτα.
κι ένα τραγουδάκι για σπαρταρίσματα…
