iloveithaki.gr, 7/4/2026
οι άνθρωποι δεν έμειναν ποτέ ακίνητοι.
έφευγαν για να ζήσουν.
οι λαοί πάντα έβρισκαν τρόπο να επιβιώνουν.
έφευγαν.
όχι γιατί ήθελαν.
γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή.
και όπου πήγαιναν
δεν τους περίμενε κανείς.
οι αρχαίοι έλληνες πέρασαν απέναντι.
νότια ιταλία. σικελία.
δεν βρήκαν έτοιμο τόπο.
τον έφτιαξαν.
συρακούσες.
ιμέρα.
πόλεις με δύναμη.
πολιτισμός.
αλλά ούτε εκεί όλα ήταν ειρηνικά.
οι άνθρωποι πολεμούν και μεταξύ τους.
ήρθαν κι άλλοι έλληνες.
όχι για να βοηθήσουν.
για να κυριαρχήσουν.
η δύναμη δεν έχει πατρίδα.
έχει ανάγκη.
αιώνες μετά
άλλοι έλληνες έφυγαν πάλι.
από τη μάνη.
κυνηγημένοι.
πήγαν στην κορσική.
παομία.
και μετά καργκέζε.
δεν τους δέχτηκαν.
τους πολέμησαν.
τους έσπρωξαν στο περιθώριο.
κι όμως έμειναν.
όχι γιατί ήταν πιο δυνατοί.
αλλά γιατί δεν διαλύθηκαν.
έκλεισαν τον κύκλο τους.
κράτησαν τη γλώσσα.
την πίστη.
ο ένας τον άλλον.
έτσι στέκονται οι άνθρωποι.
όχι μόνοι.
μαζί.
οι κλειστές κοινωνίες δεν γεννήθηκαν από κακία.
γεννήθηκαν από φόβο.
και από ανάγκη να σωθείς.
να κρατήσεις το παιδί σου.
το σπίτι σου.
το όνομά σου.
αλλά η ζωή δεν είναι μόνο άμυνα.
αν μείνεις κλειστός
χάνεις και τον κόσμο.
η ισορροπία είναι δύσκολη.
να κρατάς τους δικούς σου.
χωρίς να διώχνεις τους άλλους.
να θυμάσαι ποιος είσαι.
χωρίς να φοβάσαι τον διπλανό.
γιατί στο τέλος
δεν σε σώζει ούτε το τείχος
ούτε η απομόνωση.
σε σώζει ο άνθρωπος.
ένα βλέμμα.
ένα χέρι.
μια καλημέρα.
επιμύθιο
στο θιάκι
παλιά γνωριζόμασταν όλοι.
δεν ήσουν ξένος.
ήσουν δικός.
σήμερα περνάς δίπλα
και δεν βλέπεις.
η κοινωνία δεν χάθηκε.
την αφήσαμε.
κι αν θέλουμε να σταθούμε
όπως στάθηκαν άλλοι πριν από εμάς
δεν χρειάζονται πολλά.
ένα «καλημέρα»
με χαρά.
χωρίς φόβο.
χωρίς ρατσισμούς.
γιατί ο κόσμος δεν κρατιέται
από τους δυνατούς.
κρατιέται
από αυτούς που λένε ακόμα:
καλημέρα.
κι ένα τραγουδάκι κι ας πέσει χάμο…
