iloveithaki.gr, 6/4/2026
το ταξίδι δεν σ αλλάζει. εμπειρία σου χαρίζει. του νιόνιου του μανιά του μήδη
δεκαετία του ’80.
πριν μπαρκάρω,
έμεινα δέκα μέρες σε ένα πλοίο ξενοδοχείο.
το kuwait marriott hotel.
πολυτελές. δεμένο στο κουβέιτ.
εστιατόρια.
μπαρ.
πισίνα.
ναυτικός…
σε πλοίο…
ξενοδοχείο.
μετά ήρθε το καράβι μου.
μπάρκαρα κανονικά.
και βγήκα στη ράδα, στο sat am arab,
έξω από την mina al ahmandi.
εκεί που τα πλοία δεν ταξιδεύουν.
περιμένουν.
ένα μήνα.
γκαζάδικα, φορτηγά,
μια θάλασσα γεμάτη σίδερο και σιωπή.
είχα γνωρίσει έναν πράκτορα.
κουβετιανός.
θρήσκος.
ένα σάββατο ήρθε με το γιοτ του, ανέβηκε στο πλοίο.
«πάρε μαγιό και έλα».
πήγαμε στο νησί Φαϊλάκα. εκεί κοντά
τρεις κοπέλες ευρωπαίες.
τρεις φίλοι του.
μάγειρας.
δυο σερβιτόροι.
μπάρμπεκιου στην άμμο.
φαΐ.
ποτό.
τάβλι, εξερετικοί παίχτες
μουσική.
κι άλλες παρέες κουβετιανών,
μακριά η μία από την άλλη.
ζέστη.
θάλασσα ακίνητη.
και για λίγο…
δεν υπήρχε τίποτα άλλο.
σήμερα
σήμερα, στο ίδιο σημείο,
το αγκυροβόλιο θα πρέπει να είναι γεμάτο πλοία.
αναμονή. από φόβο.
πλοία που αποκλείστηκαν από τον πόλεμο.
στη mina al ahmandi πέφτουν βαλλιστικοί πύραυλοι.
μαχητικά περνούν από πάνω τους.
κι εκεί δεν φοβάσαι τον καιρό.
φοβάσαι το λάθος.
ένα λάθος.
μια στιγμή.
ένα πλήγμα.
σήμερα είναι εμπόλεμη ζώνη.
και όμως…
τα λεφτά πάλι λίγα.
πενταροδεκάρες παραπάνω.
για να κάτσεις κάτω από τον ουρανό
και να περιμένεις τι θα πέσει.
κάποτε στη ράδα περιμέναμε για φορτίο.
σήμερα περιμένουν
για τον πόλεμο.
η θάλασσα ίδια.
ο άνθρωπος ίδιος.
μόνο που τώρα…
και πάλι δεν πληρώνεσαι.
κι ας φοβάσαι.
κι ένα τραγουδάκι για λελέλι…
