iloveithaki.gr, 10/4/2026
υπάρχουν μέρες που δεν μιλούν.
σε χαμηλώνουν.
η Μεγάλη Παρασκευή δεν ζητά να πιστέψεις.
ζητά να νιώσεις.
η ζωή εν τάφω.
μια φράση μικρή.
μα δεν χωράει ο νους.
η ζωή… μέσα στον τάφο.
εκεί που όλα τελειώνουν
μπαίνει αυτό που δεν τελειώνει.
κι εκεί
στέκεται ο Ιησούς Χριστός.
όχι σαν δύναμη.
όχι σαν εξουσία.
σαν αγάπη.
γυμνή.
χωρίς άμυνα.
αγάπη που δεν σώζει τον εαυτό της.
αγάπη που μένει.
που δέχεται.
που κουβαλά
όλο το βάρος της ανθρώπινης μοίρας.
τον φόβο.
την αδικία.
την εγκατάλειψη.
τον θάνατο.
όχι για να νικήσει.
αλλά για να μην αφήσει τον άνθρωπο μόνο.
κι ύστερα ακούγεται:
ω γενεαί πάσαι.
όλες οι γενιές.
πέρασαν.
έζησαν.
έχασαν.
έφυγαν.
κανείς δεν έμεινε.
κι όμως
όλοι συναντιούνται εδώ.
σε ένα σώμα νεκρό.
που δεν είναι μόνο σώμα.
είναι καθρέφτης.
σήμερα ο άνθρωπος θυμάται
πως δεν είναι άφθαρτος.
όσο κι αν σηκώνει κεφάλι
όσο κι αν δυναμώνει
στο τέλος
μικραίνει.
και γίνεται αυτό που ήταν πάντα:
ένα παιδί.
κι εκεί
στέκονται οι γυναίκες.
σιωπηλές.
κρατούν το σώμα.
κρατούν τον πόνο.
και κλαίνε.
όχι έναν θεό.
ένα παιδί.
γιατί μπροστά στον θάνατο
όλοι είναι παιδιά.
επιμύθιο
η ζωή μπήκε στον τάφο.
μα η αγάπη δεν έφυγε.
έμεινε εκεί.
να κρατά τον άνθρωπο
όταν μικραίνει.
κι ένα ύμνο για τα πάθη των ανθρώπων…
