κάποτε οι άνθρωποι φοβούνταν τα λιοντάρια.
σήμερα τα λιοντάρια θα είχαν σοβαρούς λόγους να φοβούνται τους ανθρώπους.
στη ζούγκλα ένα λιοντάρι σκοτώνει μια ζέβρα γιατί πεινάει.
δεν ιδρύει εταιρεία.
δεν προσλαμβάνει δικηγόρους.
δεν εκδίδει δελτίο τύπου.
δεν ανακοινώνει αύξηση κερδών.
σκοτώνει μία και τρώει μία.
μέχρι εκεί.
ο άνθρωπος αποδείχθηκε πολύ πιο εφευρετικός.
έφτιαξε ορυχεία.
έφτιαξε εργοστάσια.
έφτιαξε τρένα.
έφτιαξε τράπεζες.
έφτιαξε χρηματιστήρια.
έφτιαξε και μια θαυμαστή τέχνη.
την τέχνη να μετατρέπει τον ανθρώπινο κόπο σε πλούτο για λίγους.
κι όταν κάτι πάει στραβά, αρχίζει η παράσταση.
κατέρρευσε το ορυχείο.
ογδόντα πέντε νεκροί.
έκρηξη λόγω διαφυγής αερίου.
είκοσι νεκροί.
μετωπική σύγκρουση τρένων.
πενήντα επτά νεκροί.
εργάτες θαμμένοι στα συντρίμμια.
οικογένειες να περιμένουν ένα τηλέφωνο.
μάνες να περιμένουν ένα θαύμα.
παιδιά να περιμένουν έναν πατέρα που δεν θα γυρίσει ποτέ.
και τότε εμφανίζεται ο πραγματικός πρωταγωνιστής.
ο διευθύνων σύμβουλος.
όχι για να ψάξει τους ανθρώπους.
όχι για να παρηγορήσει τις οικογένειες.
όχι για να αναλάβει την ευθύνη.
καλεί τους δικηγόρους.
«ελαχιστοποίηση ζημιάς για την εταιρεία.»
οι ζωές έχουν ήδη χαθεί.
τα κέρδη όχι.
αυτά πρέπει να προστατευθούν.
η εταιρεία εκφράζει τη βαθιά της θλίψη.
η μετοχή ανεβαίνει τρία τοις εκατό.
η θλίψη κρίθηκε επιτυχής.
οι νεκροί θάβονται.
οι ισολογισμοί δημοσιεύονται.
οι μέτοχοι χειροκροτούν.
οι υπεύθυνοι δηλώνουν συγκλονισμένοι.
τόσο συγκλονισμένοι που συνεχίζουν ακριβώς όπως πριν.
από καταβολής κόσμου ο άνθρωπος παλεύει να επιβιώσει.
άλλοι οργώνουν.
άλλοι χτίζουν.
άλλοι ταξιδεύουν.
άλλοι κατεβαίνουν χιλιόμετρα κάτω από τη γη.
άλλοι ανεβαίνουν σε σκαλωσιές.
κι άλλοι κάθονται πάνω στον πλούτο που παράγουν οι προηγούμενοι.
η ιστορία αλλάζει ρούχα.
οι αυτοκράτορες γίνονται τραπεζίτες.
οι φεουδάρχες γίνονται επενδυτές.
οι αυλές γίνονται διοικητικά συμβούλια.
οι υπήκοοι γίνονται πελάτες.
και η εκμετάλλευση βαφτίζεται ανάπτυξη.
βεβαίως δεν είναι όλοι ίδιοι.
υπάρχουν επιχειρηματίες που δημιουργούν.
υπάρχουν άνθρωποι που επενδύουν και ρισκάρουν.
υπάρχουν κυβερνήσεις που προσπαθούν να προστατεύσουν την κοινωνία.
αλλά υπάρχει και μια πραγματικότητα που κανένα δελτίο τύπου δεν μπορεί να κρύψει.
ο πλούτος που παράγεται από τους πολλούς συγκεντρώνεται όλο και περισσότερο στους λίγους.
και όσο αυτό συμβαίνει, τόσο μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα σε εκείνον που δουλεύει και σε εκείνον που εισπράττει.
η μεγαλύτερη ειρωνεία όμως είναι άλλη.
ο άνθρωπος καμαρώνει ότι άφησε πίσω του τη ζούγκλα.
έχτισε πόλεις.
πανεπιστήμια.
τεχνητή νοημοσύνη.
διαστημόπλοια.
δορυφόρους.
κι όμως το παλιό ερώτημα παραμένει.
ποιος τρώει τον καρπό της δουλειάς των πολλών;
η ανθρώπινη κοινωνία κατάφερε το ακατόρθωτο.
πήρε τη ζούγκλα.
της φόρεσε γραβάτα.
της έδωσε χρηματιστήριο.
την έβαλε σε κλιματιζόμενο γραφείο.
και την ονόμασε πρόοδο.
Όταν ο κόσμος ζητά από τον άνθρωπο να συνηθίσει την αδικία, το «αρνιέμαι» γίνεται πράξη αξιοπρέπειας. Όχι γιατί πιστεύει ότι θα νικήσει πάντα. Αλλά γιατί ξέρει ότι αν πάψει να αντιστέκεται, έχει ήδη χάσει. Το τραγούδι θυμίζει πως η ελευθερία αρχίζει από μια λέξη: «αρνιέμαι».
