αυγή | 28 Μαΐου 2017 00:30
Το αριστούργημα όμως, ανεκτίμητο μάθημα για κάθε σοβαρό ή υποψήφιο συνδικαλιστή και πολιτικό, ήταν η συζήτηση στο Eurogroup και δη η στάση των Β. Σόιμπλε και Π. Τόμσεν. Με την εμφάνιση των τριών σεναρίων ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ υποστήριξε πως δεν μπορεί να πάει παρακάτω γιατί τίποτε απ’ αυτά δεν είναι ρεαλιστικό.
Όποιος διάβασε τα πρακτικά του τελευταίου Eurogroup και τα τρία «σενάρια» που έβαλε στο τραπέζι ο ESM, με ευκολία θα μπορούσε να διαπιστώσει αυτό που ορισμένοι υποστηρίζουν εδώ και πολλά χρόνια: Η επίλυση του ελληνικού ζητήματος είναι αποκλειστικά ζήτημα πολιτικής βούλησης και όλα τα υπόλοιπα, τεχνογνωσίες, ειδικές «τεχνικές» συμφωνίες κ.λπ., είναι εργαλεία υλοποίησης της πολιτικής βούλησης. Αν δεν ανάγονται σε κυρίαρχα θέματα, μετατρέπονται σε πρόσχημα.
Το εκπληκτικό και με τα τρία σενάρια είναι ότι όλα δίνουν στο τέλος «βιώσιμο χρέος» και εντούτοις απορρίφθηκαν για τον απλούστατο λόγο πως όλα αποτελούσαν τεχνικούς λογάριθμους άσχετους με την πραγματική εξέλιξη των πραγμάτων, για την οποία όλοι, πόσο μάλλον οι υπουργοί Οικονομικών, έχουν μια εικόνα. Ήταν, με μια κουβέντα, αυθαίρετα. Οποιοδήποτε στοιχείο – αριθμό και να τοποθετήσει κάποιος στους λογάριθμους του Κλάους Ρέγκλινγκ στα πρωτογενή πλεονάσματα και στην ανάπτυξη, στο τέλος το χρέος βγαίνει «βιώσιμο», αρκεί να μεταφέρει κανείς τη στιγμή της βιωσιμότητας πέντε με δέκα χρόνια πριν ή μετά το 2060 (!). Μαθηματικές ταχυδακτυλουργίες…
Το αριστούργημα όμως, ανεκτίμητο μάθημα για κάθε σοβαρό ή υποψήφιο συνδικαλιστή και πολιτικό, ήταν η συζήτηση στο Eurogroup και δη η στάση των Β. Σόιμπλε και Π. Τόμσεν. Με την εμφάνιση των τριών σεναρίων ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ υποστήριξε πως δεν μπορεί να πάει παρακάτω γιατί τίποτε απ’ αυτά δεν είναι ρεαλιστικό. Έπειτα από δυο – τρεις ομιλητές, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών έπιασε το άλλο άκρο, δηλώνοντας ότι δεν αντιλαμβάνεται καν το συζητούμενο θέμα, αφού αυτό έχει λυθεί από το 2016 (!). Προφανώς, ανάμεσα σε δεκάδες χιλιόμετρα απόσταση δεν μπορεί να στηθεί καμιά γέφυρα. Και, προφανώς, αν η απόσταση παραμείνει χαώδης και στις 15 Ιουνίου, δεν θα στηθεί ούτε τότε. Άρα, υπάρχει βιώσιμη -από τις συμπληγάδες Σόιμπλε και Τόμσεν- ελπίδα;
Υπάρχει. Η διαφαινόμενη κατά τη συζήτηση στο Eurogroup, αλλά και η εκφραζόμενη σχεδόν καθημερινά βούληση θεσμικών και μη παραγόντων να δώσουν μια -τουλάχιστον- μεσοπρόθεσμη λύση στη ελληνικό ζήτημα, εν ανάγκη και με την αποχώρηση του ΔΝΤ. Το βέβαιο είναι πως η Ελλάδα χρειάζεται μια λύση τώρα, που θα της επιτρέψει να ανασυγκροτηθεί και να αναπτυχθεί τα επόμενα δέκα με δεκαπέντε χρόνια. Για μακροπρόθεσμα, θα αρκούσε η πολιτική εγγύηση ότι η μοίρα της συνδέεται με αυτή της Ευρωζώνης. Μακροπρόθεσμα, άλλωστε, θα γίνουν ακόμη πολλές συζητήσεις και επαναπροσδιορισμοί, όχι μόνο για την Ελλάδα.
Μπορούμε δε να ζήσουμε χωρίς τον Τόμσεν, αν το φέρει η τύχη, και χωρίς τον Σόιμπλε.
