Το “Πίστευε και μη ερεύνα” είναι απολύτως συμβατό με την επαγγελματικά οργανωμένη θρησκεία, ακόμη και αν (οι χριστιανοί στη προκειμένη περίπτωση) αρνούνται ότι αυτή η φράση ειπώθηκε από χείλη πιστού και θρησκευόμενου. Με ελάχιστη κοινή λογική όλα τα γραφόμενα της Βίβλου, τα διάφορα μυστηριακά και θαυματουργά, καταρρέουν σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Μερικά από αυτά τα επισφαλή είναι όμως και πολύ χαριτωμένα και πικάντικα και βασάνισαν με τον ατελή τους χαρακτήρα όχι μόνο το ποίμνιο των πιστών αλλά και τα μυαλά των ποιμεναρχών.
Για παράδειγμα ο ρόλος του καημένου του Ιωσήφ( τον βλέπουμε στο πίνακα του εκκλησιαστικού βωμού στο βάθος της φωτογραφίας να φέρνει στην αγκαλιά του το μωρό Ιησού). Σαν ρόλος δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί και πολύ τιμητικός για το ανδρικό γένος. Παντρεύτηκε μια γυναίκα με την οποία αποκλείστηκε εκ προοιμίου κάθε σεξουαλική επαφή. Εκείνη κάποια στιγμή τού παρουσιάστηκε έγκυος από τον κρίνο-λέει!-κάποιου αρχάγγελου και για το παιδί αυτού του κρίνου του αρχάγγελου, ο τλήμων Ιωσήφ περάσε από σαράντα κύματα. Σε καμιά ανθρώπινη ψυχολογία δεν μπορεί να σταθεί ένας τέτοιος ρόλος. Ο απλός πιστός, που ζούσε κανονική ζωή και που αυτή η ζωή περιλάμβανε και το σεξ, δύσκολα μπορούσε να συμφιλιωθεί με μια τέτοια μορφή, με ένα τέτοιο ρόλο. Στη μεγάλη μάζα των πιστών είχε δημιουργηθεί μια δυσπιστία που έφτανε ακόμη και στο σκώμμα για τον παραγκωνισμένο ρόλο του Ιωσήφ. Κι έτσι οι θεολόγοι-της Δυτικής Εκκλησίας, στην ανατολή από ένα σημείο και πέρα, τέτοιοι σχολαστικισμοί σε μια θρησκεία που απειλούνταν με αφανισμό κάτω από τη μπότα του μουσουλμάνου κατακτητή ήταν ασύγγνωστη πολυτέλεια-οι θεολόγοι λοιπόν επιδόθηκαν σε μια απέλπιδα προσπάθεια εξύψωσης του δευτεραγωνιστικού ρόλου του φτωχού Ιωσήφ. Και μέσα σ’αυτή την επικοινωνιακή καταιγίδα, φυσικά περιλαμβάνονταν και η εικονογραφία σχετικά με τον σύντροφο της Παναγιάς. Αναδείχθηκε σε τρυφερό πατέρα, στοργικό σύζυγο, επιμελή οικογενειάρχη και όλα αυτά μέσα από μια αφόρητα εκνευριστική αισθηματολογία που έφτανε στα όρια-αν δεν τα ξεπερνούσε κιόλας!-του κιτς. Στη πραγματικότητα δεν πέτυχαν τίποτα οι αγχωμένοι καρδινάλιοι της Συνόδου του Τρέντο, που ανάμεσα στ’αλλα καθόρισε και τις εικονογραφικές νόρμες και επέβαλε αυστηρό θεολογικό πρόγραμμα στο τρόπο παρουσίασης κάθε θρησκευτικού θέματος. Η δυσανεξία της θρησκείας με το σεξ και η περίπλοκη ιστορία με τον τρόπο της σύλληψης του Χριστού, πάντα θα άφηνε στο δύστυχο Ιωσήφ τη ρετσινιά του ανεπαρκούς άνδρα. Αν κάτι τον έσωσε από την άκρα ταπείνωση, ήταν ότι είναι και αυτός μια μυθιστορηματική φιγούρα της Βίβλου και άρα σε πραγματικό επίπεδο, κανείς άντρας δεν χρειάστηκε να υποστεί μια τέτοια ταπεινωτική δοκιμασία στον πυρήνα της προσωπικότητας του. Σαν ρόλος όμως σίγουρα είναι από τις χειρότερες δραματουργικές ιδέες.
Υ.Γ. Η φωτογραφία-τραβηγμένη στον Άγιο Διονύση των Καθολικών στη Πανεπιστημίου-περισσότερο ήθελε να αναδείξει το όμορφο εσωτερικό του έργου του αληθινά σπουδαίου Leon von Klenze, του μεγάλου γερμανού αρχιτέκτονα, που αν η Ελλάδα τον κρατούσε και εκμεταλλευόταν το ταλέντο του και την ελληνολατρία του, σήμερα θα είχε την πιο όμορφη πρωτεύουσα του κόσμου. Το σχέδιο που είχε συντάξει για την Αθήνα θα τής εξασφάλιζε μνημειακότητα αντάξια του μεγάλου παρελθόντος και εσαεί λυμένο το μια ζωή άλυτο, κυκλοφοριακό πρόβλημα. Πόλεις όπως το Μόναχο ή η Αγία Πετρούπολη γεύτηκαν και απολαμβάνουν το προνόμιο να τις έχει ευλογήσει με τις παρεμβάσεις και το έργο του, ενώ εμείς περιοριζόμαστε στα λίγα του μερικού σχεδιασμού του Αγίου Διονύση και του κτηρίου της Βουλής. Ο άνθρωπος όπου φύγει, φύγει!
Related
