plagal 07:08 on August 18, 2015
Μπορει το χρεος του Ελληνικου Δημοσιου να κυριαρχει στα μυαλα των περισσοτερων, μακροπροθεσμα ομως ο Ελληνισμος εχει μερικα χρεη που δεν ειναι πρεπει να ξεχνιουνται και δεν εχουμε δικαιωμα να θεωρουμε πως παραγραφονται. Ειναι χρεη που πρεπει να πληρωνονται στο διηνεκες γιατι ειναι αποδειξεις της κοινης πανανθρωπινης μοιρας, δειγματα διεθνιστικης αλληλεγγυης και, εν τελει, τα μαθηματα εκεινα απο την Ιστορια που οποιος δεν τα μαθαινει αναγκαζεται να τα ξαναμαθει.
Για παραδειγμα, ενα τετοιο χρεος ειναι οι 50 τονοι καφε που εστειλε ο Αιτινος λαος για τα εξοδα της Ελληνικης Επαναστασης. Τετοιο ειναι το χρεος στον Μπάυρον. Ομορφοτατο παραδειγμα γιατι τα χρεη αυτα ειναι ανεκτιμητα ειναι και η “Διπλωματια των Σεισμων” στα τελη του ’90. Παραδειγμα Ελληνων που τιμουν το χρεος τους οπου και αν βρεθουν, ακομα και οταν το Ελληνικο κρατος ειναι αδικο απεναντι τους, ειναι και η λεπτομερεια για το σεισμο του 1953 και την ανθρωπιστικη βοηθεια απο τους Ζακυνθινους Ελληνοεβραιους του Ισραηλ:
Οι 275 Εβραίοι τής Ζακύνθου […] επέζησαν από το Ολοκαύτωμα. Όταν οι γερμανικές αρχές κατοχής διέταξαν γραπτώς τον δήμαρχο να τους παραδώσει κατάλογο με τα ονόματα των Εβραίων του νησιού, ο μητροπολίτης Χρυσόστομος επέστρεψε τη διαταγή στους Γερμανούς με δύο ονόματα: το δικό του και του δημάρχου. Ο πληθυσμός τού νησιού προσέφερε καταφύγιο σε κάθε μέλος τής εβραϊκής κοινότητας. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 1953, όταν το νησί υπέστη καταστροφές από σεισμό, η πρώτη χορηγία βοήθειας ήλθε από το κράτος τού Ισραήλ συνοδευόμενη από το εξής μήνυμα: «Οι Εβραίοι τής Ζακύνθου δεν λησμόνησαν ποτέ τον Δήμαρχο και τον αγαπητό τους Επίσκοπο, καθώς και όσα έκαναν για εμάς». (πηγη)
Κορδονωμαστε λοιπον οτι το “φιλοτιμο” ειναι λεξη ελληνικη και αμεταφραστη. Στο φιλοτιμο λοιπον: “Ελληνες προσφυγες στο Χαλεπι”, Συρια 1923.
