Posted on January 20, 2016 by verajfrantzh
Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή
περισσότερα ίσως, παρά ακριβώς
Μου Μου έγραψε ένας φίλος στο facebook πως με διαβάζει και πως με βρίσκει καλή, μα σαν να διακατέχομαι από αρκετό ατομικισμό. Μια άλλη κυρία μού σχολίασε “γιατί κρίνω 10 εκ. Ελλήνων με τα δικά μου κριτήρια”.
Πάντα ακούω και λαμβάνω υπόψη μου τα αρνητικά σχόλια. Προσπαθώ να διακρίνω αν προέρχονται από κακόβουλο χειρισμό της ερμηνείας των κειμένων μου, από ιδιοτελείς ανθρώπους ή αν αποτελούν πραγματικά επικοδομητικό σχόλιο, που μπορεί να με βοηθήσει να γράψω καλύτερα και να απευθύνω σε μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων τις σκέψεις μου και τις λέξεις μου. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο και σπουδαιότερο ζητούμενο της γραφής νομίζω: να κάνεις το ειδικό γενικό και να ταυτιστούν οι άλλοι μαζί σου, αφού διατυπώνεις τις σκέψεις πολλών μέσα από τη δική σου οπτική. Ή ακόμη καλύτερα, τους περνάς πιάνοντας από το χέρι τους αναγνώστες στην αντιπέρα όχθη, σκορπώντας βοτσαλάκια από τελείες και νοήματα σε δόσεις, προς μια κατεύθυνση ολότελα νεογνή. Είναι σαν αυτό το φως το αληθινό που αισθάνεται μέσα στον εγκεφάλο του ο καθένας, όταν διαβάζεις κάτι μεγαλειώδες, καινοτόμο, κάτι που δεν είχε σκεφτεί έως τώρα. Με λίγα λόγια… ένα φως αγαλλίασης από την προέκταση της ιδέας, που δεν είχες κοινωνήσει έως τώρα.
Λοιπόν, γράφω γιατί αλλιώς θα σκάσω.
Γράφω για να εκφραστώ. Γράφω γιατί είμαι ντροπαλή και δεν έχω και πολύ τσαγανό για να τα πω και το χάρισμα μου στον προφορικό λόγο για να ξεδιπλωθεί πρέπει να γαλουχηθεί μέσα απο την ασφάλεια μιας φιλίας. Αλλιώς, αμίλητο νερό σχεδόν, σαρδάμ, άκαιρα σχόλια, λίστα με γελοίους χαιρετισμούς… ένα σατυρικό δράμα. Τα κείμενα μου, αναλόγως που τα αναρτώ, διαπνέονται από άλλο ύφος. Δεν είμαι χρόνια γραφιάς, συνηθισμένη στην συνεχόμενη δημοσιότητα των γραφομένων μου. Τα κείμενα μου δεν ειναι στρογγυλεμένα και τώρα τελευταία έχω βρει μια μανιέρα, που όσοι γράφουν βρίσκουν έπειτα από πολλές δοκιμασίες και τριβή με το άθλημα και που εν τέλει είναι κλειδί για ξεγνοιασιά, αν γράφεις καθημερινά.
Και σκέφτομαι πως η τέχνη έχει ένα γονίδιο εγωισμού στην έλικα του DNA της ετσιθελικά και από γεννησιμιού της. O δημιουργός ακόμη και σε έργα τέχνης που μιλούν για ολόκληρες γενιές έχει αυτήν την βιωματική ματιά του καθενός στο ιστορικό, κοινωνικό, πολιτικό γεγονός. Ο δημιουργός πρώτα τον εαυτό του θέλει να ελευθερώσει, να σπάσει τον τοίχο της σάρκας και να εισακουσθεί η εσωτερική του φωνή σε κάτι πιο απτό και αντιληπτό από τους γύρω του. Γι’ αυτό και λένε πως δεν υπάρχει λάθος και σωστό στην τέχνη, ηθικό ανήθικο, πορνό ή εμείς γυμνοί ερωτευμένοι, σόκινγκ ή η αλήθεια.
Το αν βρει ανταπόκριση ένα έργο ή όχι είναι εντελώς διαφορετικό θέμα και σίγουρα δεν αντανακλά την αξία του. Μεγάλες ιδέες έχουν καταντήσει να ξεφτιλίζονται με τιμή ενός ευρώ και αισχρή εικονογράφηση σε πάγκους βιβλιοπωλείων ή ο πόνος ενός ζωγράφου να σπαράζει σε ένα σκονισμένο καμβά υπογείου ή αντίστοιχα μεγάλα δημιουργήματα «να μην μας λένε και πολλά πράγματα» για την ουσία τους. Είναι οι εποχές, η ατομική γεύση, η κριτική που είναι τόσο ανιαρή και απροσπέλαστη. Μόνο η μητρική επιείκεια μπορεί να κρίνει τα έργα… και πάλι ίσως.
Η τέχνη έχει πολλά ίσως.
