διον διομ μανιάς: λέω να πάω να περπατήσω να δω κάνα θιακό (uptd)

κοκαΐνη

σκέφτομαι καμιά φορά ν αλλάξω συμπεριφορά.
ν αρχίσω να μιλώ σοβαρά, να με καταλαβαίνουν οι άνθρωποι που μ ακούνε
να υπάρχει λόγος που μιλώ
τι παταλά είναι αυτά που λέω και κάνω, γιατί δεν φέρομαι σαν τους άλλους ανθρώπους;
γιατί είμαι γραφικός;
τι ωραία που θα ήταν η μέρα μου να πέρναε κάπως έτσι
να σηκωνόμουν το πρωί
να πήγαινα στο μπάνιο να νιβόμουν, να σκουπιζόμουν και να χτενιζόμουν
να φτιαχνα τον καφέ μου και να βγαινα στο μπαλκόνι να τον πιώ μαζί μ ένα ποτήρι κρύο νερό, χωρίς να έχω πονοκέφαλο από το ξενύχτι

κι εκεί ν άρχιζα να σκέφτομαι
η εικόνα μπροστά μου δεν υπάρχει από την συνήθεια, είναι σαν να βλέπω μόνο μέσα στο μυαλό μου, σα να είμαι εγώ κ οι σκέψεις μου
πως να το παρομοιάσω;
ένας χείμαρος οι σκέψεις, ελεύθερες σαν νερό που πέφτει από ψηλά, σκάνε πάνω στα βράχια και γίνονται σταγόνες, σταγονίδια στο περιβάλλον.
άντε μάσε κάποιες κάντες νερό δροσερό και πιές, ξεκίνα.
τι έκανα χθες, τι θα κάνω σήμερα, κάτι νέο.
λέω να πάω να περπατήσω να δω κάνα θιακό να πούμε κάνα μαντάτο κάνα κουτσομπολιό, μετά να πάω στο καφενείο να πιούμε καμιά μπύρα, λίγο μεζέ, να κοροϊδέψουμε, να πειράξουμε και μετά σπίτι για φαί και ύπνο πάλι.
και μετά γέρασες και λες καλά ήταν,
– για σκέψου να γεννιόμουν να μεγάλωνα μέσα στις φαβέλες της τζακάρτας, βρώμα, κάτουρο, ξύλο, αρρώστιες, πείνα, δυστυχία και στα τριάντα να πέθαινες από γεράματα.
– για σκέψου να γεννιόμουν εβραίος τρισκατάρατος να χτιζα ναούς, βαβυλώνες, πυραμίδες, πολιτισμούς, να οργάνωνα την καπιταλιστική ζωή του πλανήτη και να αισθανόμουν αποδιοπομπαίος τράγος.
– για σκέψου να ήμουν πλούσιος στο λος άντζελες, να τα είχα όλα, να είχα βαρεθεί τις γκόμενες και να είχα παιδάκια, να είχα σνιφάρει ένα βουνό κοκαΐνη, να είχα πιεί ένα αμπάρι χάπια, να είχα αλλάξει δέρμα, να με ήξερε και να μ αγάπαε ούλος ο κόσμος, να με σκοτώνανε οι δικοί μου στα πενήντα.

μα τ είναι αυτά που σκέφτομαι πρωί – πρωί, τι σταγόνες έμασα
αύριο θα προσέξω οι σταγόνες μου νάναι πιο δροσερές

φιλάκια