βρέχει πάλι στο θιάκι. ο βοριάς δέρνει τον τόπο, σκοτεινιάζει νωρίς και η μέρα δύσκολα ξεχωρίζει από τη νύχτα. μέσα στα σπίτια, μαζί με την υγρασία, μπαίνει κι η μοναξιά. κάθεται στην άδεια καρέκλα, στέκεται στο παράθυρο, περιμένει ένα τηλέφωνο.
όποιος θυμάται τα χωριά μας ζωντανά, ξέρει πόσο πονάει αυτή η σιωπή. αυλές με ανθρώπους, παιδιά στους δρόμους, μια φωνή να σε καλέσει για καφέ. σήμερα περνάς από τα ίδια στενά και μετράς κλειστά παραθύρια. πίσω από το καθένα θυμάσαι ένα πρόσωπο.
αυτός είναι ο καημός για το χωριό σου. να θυμάσαι ολόκληρη ζωή εκεί όπου τώρα δεν ακούγεται βήμα.
η ερήμωση έχει καταγραφεί και στους αριθμούς. σύμφωνα με την ελστατ, ο μόνιμος πληθυσμός της ιθάκης μειώθηκε κατά 11,4% ανάμεσα στο 2011 και το 2021. πίσω από το ποσοστό βρίσκονται άνθρωποι που λείπουν από τις γειτονιές, τα μαγαζιά και την καθημερινή ζωή του νησιού.
οι ευθύνες έρχονται από παλιά. όμως η κυβέρνηση μητσοτάκη βρίσκεται στην εξουσία από το 2019. έχει πια αρκετά χρόνια διακυβέρνησης στην πλάτη της για να κριθεί από τη ζωή που μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι στον τόπο τους. οι δικαιολογίες τελείωσαν.
εφτά χρόνια είναι αρκετά. δεν της χρωστάμε άλλα τέσσερα χρόνια από τη ζωή μας.
ας μας απαντήσουν συγκεκριμένα: πώς θα μείνει ένας νέος στο θιάκι; με ποιο εισόδημα θα πληρώσει σπίτι και θα κάνει οικογένεια; πώς θα βγάλει τον χειμώνα ο εποχικός εργαζόμενος; πώς θα ζήσει με αξιοπρέπεια ο συνταξιούχος, όταν κάθε λογαριασμός τον αναγκάζει να κόψει κάτι ακόμη;
οι δόσεις, οι τράπεζες και οι λογαριασμοί ξεζουμίζουν τους κατοίκους. δουλεύεις το καλοκαίρι και τον χειμώνα μετράς τι θα πρωτοπληρώσεις. το σπίτι, το ρεύμα, τα ψώνια, τη μετακίνηση, μια ζημιά που δεν περίμενες. πριν ακόμη πάρεις ανάσα, περιμένει η επόμενη υποχρέωση.
κι όταν η ζωή γίνεται βάσανο και νιώθεις πως περπατάς στις αυλές του χάρου, ακούς κι από πάνω τα πανηγύρια για την ανάπτυξη.
για τους ευνοημένους της κυβερνητικής πολιτικής, η ανάπτυξη μετριέται σε κέρδη. για τον θιακό που παλεύει να κρατήσει το σπίτι του, γίνεται λουρί στην πλάτη: πλήρωνε, σφίξε κι άλλο το ζωνάρι, σώπα. μέχρι να λυγίσεις ή να φύγεις.
ο τουρισμός στηρίζει πολλές οικογένειες. οι άνθρωποι του νησιού δουλεύουν σκληρά για να σταθούν. όμως το εισόδημα λίγων μηνών πρέπει να πληρώσει τη ζωή ολόκληρου του χρόνου. ο χειμώνας έχει έξοδα, αρρώστιες, ανάγκες. έχει ανθρώπους που χρειάζονται δουλειά, γιατρό, συγκοινωνία και μια στοιχειώδη σιγουριά για το αύριο.
η κυβέρνηση οφείλει να κρίνεται και γι’ αυτούς. για τον εργαζόμενο που δεν βρίσκει προσιτή στέγη. για τον νέο που ετοιμάζει βαλίτσα. για τον ηλικιωμένο που φοβάται να μείνει μόνος. για εκείνον που δουλεύει και πάλι δεν του φτάνουν.
όταν όλα αυτά αφήνονται στην αντοχή και στην τσέπη του καθενός, η εγκατάλειψη αποκτά πολιτική υπογραφή. όποιος αντέξει. οι υπόλοιποι ας βρουν την άκρη μόνοι τους.
αυτή είναι η κατάντια: να αντιμετωπίζεται το δικαίωμα να ζεις στον τόπο σου σαν πολυτέλεια που πρέπει να μπορείς να πληρώσεις.
κι οι τοπικές αρχές οφείλουν να απαιτούν λύσεις και να λογοδοτούν στους κατοίκους. οι χειραψίες με υπουργούς δεν πληρώνουν το νοίκι. οι φωτογραφίες δεν στελεχώνουν υπηρεσίες. οι υποσχέσεις δεν γυρίζουν πίσω εκείνον που έφυγε επειδή δεν μπορούσε να ζήσει εδώ.
χρειαζόμαστε δουλειές όλο τον χρόνο, προσιτή κατοικία, στελεχωμένη δημόσια υγεία, αξιόπιστες συγκοινωνίες και υποδομές που υπηρετούν την καθημερινότητα. συγκεκριμένα μέτρα, με χρήματα, ευθύνη και χρόνο υλοποίησης.
γιατί το θιάκι κινδυνεύει να χάσει τους ανθρώπους που το κρατούν ζωντανό. κι όταν αδειάζει ένας τόπος, λιγοστεύουν μαζί οι φωνές που μπορούν να υπερασπιστούν το μέλλον του.
νιώθεις κάποτε τη ζωή σαν βάρκα χωρίς καρένα, με σπασμένα κουπιά. παλεύεις να κρατήσεις σπίτι, δουλειά, οικογένεια. κι από απέναντι σου ζητούν υπομονή. πόση ακόμη; μέχρι να μείνει ο τελευταίος να φυλάει τα κλειδιά των άλλων;
«βόηθα παναγιά τη σκέψη να μην αγριέψει». να μη γίνει ο πόνος παραίτηση. να μη στραφεί ο θυμός στον διπλανό μας, που βασανίζεται κι εκείνος. να γίνει φωνή, οργάνωση και διεκδίκηση απέναντι σε εκείνους που αποφασίζουν για τη ζωή μας.
απαιτούμε να φύγει η κυβέρνηση μητσοτάκη. με την ψήφο μας και τη δημοκρατική μας δράση. αρκετά με την απαίτηση να κάνουμε διαρκώς θυσίες και να χειροκροτούμε κιόλας.
η χώρα δεν είναι οικογενειακή περιουσία κανενός πρωθυπουργού. οι κάτοικοί της δεν είναι αναλώσιμοι και το μέλλον τους δεν μπορεί να υποτάσσεται στην ευημερία των ισχυρών και των κυβερνητικών φίλων.
να φύγουν. δεν θα τους χαρίσουμε άλλα τέσσερα χρόνια να μας ζητούν αντοχή, ενώ η ζωή μας στενεύει. θέλουμε να ζήσουμε στον τόπο μας, να γεμίσουν ξανά οι αυλές, να έχουν τα παιδιά μας λόγο να μείνουν. κι αυτό θα το απαιτήσουμε.
στο χωριό μου ο άνεμος σέρνει το συρτό του ανάμεσα σε κλειστές αυλές. εκεί που χόρευαν άνθρωποι, χορεύουν τώρα τα φύλλα. κι εμείς, με τις φωνές των αγαπημένων μας ακόμη μέσα μας, στεκόμαστε στην αυλή του χάρου και μετράμε απουσίες. μα τον τόπο μας δεν τον ξεγράφουμε. θέλουμε να ξανακούσουμε βήματα, παιδιά, μια καλημέρα πίσω από την πόρτα. να πάψει ο άνεμος να χορεύει μόνος του. δδμανιάς
Discover more from iloveithaki.gr
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
