Όπως σωστά λέει το άρθρο του Tvxs «το ανοιχτό πολιτικό ερώτημα εδώ είναι τα περαιτέρω περιθώρια αντοχών της μεσαίας τάξης. Τα οποία, ενδέχεται να καθορίσουν και τα περιθώρια της πολιτικής ανατροπής που επιδιώκει η κυβέρνηση».

Δηλαδή όσο και να συμπαθεί κανείς τον Αλέξη Τσίπρα ή να απεχθάνεται τον Μητσοτάκη και τους ακροδεξιούς εμπνευστές του…

• όταν ο επαγγελματίας δεν διαθέτει ακόμη ακατάσχετο εταιρικό λογαριασμό και ζει την καθημερινή αγωνία των επιθέσεων της ΑΑΔΕ,
• όταν δεν έχει νόμο στα χέρια του παρά μόνο υποσχέσεις για τους πλειστηριασμούς,
• όταν δέχεται καθημερινά πιέσεις και απειλές από τις τράπεζες που ανακεφαλαιοποίησε με δικά του χρήματα και του ζητούν και το βόδι
• όταν δεν υπάρχει πρόβλεψη συνταγματικού κουρέματος στα παράνομα βάρη οφειλών στο παλιό ΤΕΒΕ που τον τραβούν στην άβυσσο,
• κι όταν χάνουμε διαρκώς εθνικούς πόρους για την ανασυγκρότηση πουλώντας ή μη ανακτώντας τις βασικές κερδοφόρες επιχειρήσεις μας ΟΤΕ, ΔΕΗ, αεροδρόμια, ΟΠΑΠ μέχρι και τα έσοδα του τουρισμού από έλλειψη προτίμησης/στήριξης της ενδογενούς παραγωγής (όταν επένδυση σημαίνει ή μπίζνα χωρίς θέσεις εργασίας ή καταστροφή δουλειών και περιβάλλοντος)

…τότε τα περιθώρια είναι πολύ στενά για να πειστεί η πρώην μεσαία τάξη ότι η Αριστερά κατανοεί τι συμβαίνει και τι πρέπει να κάνει.

Αν τα καταλάβαινε, δεν θα τα έκανε; Αφού τα περισσότερα δεν έχουν καν δημοσιονομικό κόστος…

Η εικόνα που έχει ο επαγγελματίας είναι ότι η κυβέρνηση “βολεύεται” με τις επιδόσεις της ΑΑΔΕ επί δικαίων και αδίκων και αποφεύγει να πάρει μέτρα περιορισμού των καταστροφικών της πρακτικών απέναντι στους καταχρεωμένους επαγγελματίες που τους κλείνει την κυκλοφορία κι αυτού του λίγου αίματος που υπάρχει ακόμη στις φλέβες τους με τις καθημερινές ηλεκτρονικές κατασχέσεις.

Θα προλάβει άραγε να το καταλάβει αυτό η κυβέρνηση και να πάρει μέτρα πριν δεν υπάρχει πλέον κάποιος να την ακούσει;