Το νέο προβλήθηκε στις οθόνες μας από τα δελτία ειδήσεων: Χαρές και πανηγύρια για τα νέα γραφεία της Amazon στο Σιάτλ, τα οποία έχουν την καινοτόμα όψη τροπικού δάσους από τον Αμαζόνιο. Η εταιρεία ανακοίνωσε μάλιστα ότι επένδυσε 3,7 δισεκατομμύρια δολάρια σε κτίρια και υποδομές τα τελευταία έξι χρόνια στην πόλη του Σιάτλ,ενώ μέσα σε όλα αυτά ήρθε και το απαραίτητο κερασάκι στην τούρτα:Άλλες 50.000 θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν από τις επενδύσεις της και έπεται η συνέχεια.
Φωτογραφίες, χαμόγελα, εντυπωσιακά σκηνικά και φαντασμαγορικές εικόνες. Όλα αυτά θα ήταν πραγματικά υπέροχα, αν η εταιρεία δεν αποτελούσε τη σύγχρονη γαλέρα της σύγχρονης εργασιακής κουλτούρας. Έχουμε πλέον πάμπολλα ρεπορτάζ για τις συνθήκες εργασίας στις αποθήκες της Amazon και τα συμπεράσματα είναι σοκαριστικά. Το σύνθημα «Δούλεψε σκληρά. Πέρνα Καλά. Γράψε ιστορία» συνοψίζει την εξαιρετικά σκοτεινή πλευρά της σύγχρονης εκμετάλλευσης και την επιστροφή στην εποχής της βιομηχανικής επανάστασης, όταν οι εργάτες θα έπρεπε να προσφέρουν και την τελευταία ρανίδα του αίματος τους, προκειμένου να πετύχουν τη μέγιστη απαιτούμενη απόδοση από τον εργοδότη τους. Οι New York Times έχουν χαρακτηρίσει «εργασιακή κόλαση» την κατάσταση στις περίφημες αποθήκες αλλά και στα γραφεία της, αφού η εργοδοσία ωθεί τους ανθρώπους που χτίζουν τον πλούτο της εταιρείας πέραν από τα όρια της κατάρρευσης. Η Sunday Mirror, σε δημοσιογραφική έρευνα που πραγματοποίησε στις αποθήκες της Amazon στο Τύλμπουρυ του Έσεξ, έδειξε ανθρώπους να φεύγουν εξαντλημένοι με ασθενοφόρα και να παραπαίουν από τα εξαντλητικά ωράρια. Πώς ανταμείβει όμως η εταιρεία τους εργάτες της για την απόλυτη εξάντληση τους; Τους μοιράζει λίγα μικρά… σοκολατάκια.
Γιατί όμως εξαντλούνται εκεί οι εργάτες: Στις αποθήκες της Amazon, η κάθε κίνηση του εργάτη χρονομετρείται και έχει προαποφασιστεί, ακόμα και ο χρόνος που χρειάζεται για να πάει, να μείνει και να γυρίσει από την τουαλέτα και το φαγητό του. Όπως ήταν αναμενόμενο, τα διοικητικά στελέχη της εταιρείας διαψεύδουν τα πάντα, αλλά οι εργάτες της που έχουν πραγματοποιήσει και πραγματοποιούν συναντήσεις ζητούν να εργαστούν σαν άνθρωποι και όχι σαν άψυχες μηχανές. Γιατί μόνο ως τέτοιες αντιμετωπίζονται άνθρωποι, οι οποίοι εργάζονται σε χώρους χωρίς φυσικό φως και ύπαρξη ρολογιών, αλλά με οθόνες που τους δείχνουν διαρκώς πόσο υπολείπονται για να φτάσουν τους στόχους εκπλήρωσης των εργασιακών τους καθηκόντων.
