αυγή | 11 Απριλίου 2018 00:13
Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια χώρα που την έλεγαν Συρία. Σήμερα, έπειτα από επτά χρόνια που μαίνεται στο έδαφός της ένας ιδιόρρυθμος εμφύλιος, με τα χαρακτηριστικά ενός πολέμου δι’ αντιπροσώπων, από τη Συρία έχουν μείνει μόνο συντρίμμια. Μέχρι το 2015, ελάχιστα ασχολούμασταν μ’ αυτόν τον πόλεμο και με τα εκατομμύρια των ανθρώπων που είχαν πάρει τον δρόμο της προσφυγιάς, είτε εντός της σπαρασσόμενης χώρας είτε στις γειτονικές.
Όταν οι απελπισμένοι συνειδητοποίησαν ότι δεν είναι θέμα μηνών να σταματήσουν τα όπλα και να γυρίσουν στα σπίτια τους, οι πιο πλούσιοι και οι πιο τολμηροί αναζήτησαν πιο μόνιμο καταφύγιο στη Γη της Επαγγελίας – την Ευρώπη. Κι έτσι ο πόλεμος της Συρίας άρχισε να μας αφορά – και να βγάζει ό,τι καλύτερο κι ό,τι χειρότερο έχουν οι κάτοικοι της Γηραιάς Ηπείρου: Συμπόνια και αλληλεγγύη, ρατσισμό και εγωισμό.
Αν και από το 2016, μετά την -όχι και τόσο συμβατή με τις «ευρωπαϊκές αρχές»- συμφωνία Ε.Ε. – Τουρκίας, οι προσφυγικές «ροές» -είναι οι άνθρωποι υγρά;- κόπασαν, η Ευρώπη είχε προλάβει να αλλάξει. Να αποκτήσει στις περισσότερες χώρες έντονα ξενοφοβικά χαρακτηριστικά. Κορυφαίο παράδειγμα, το προχθεσινό εκλογικό αποτέλεσμα στην Ουγγαρία, όπου ο Όρμπαν διατήρησε την απόλυτη πλειοψηφία και το ακόμη πιο ακροδεξιό, εθνικιστικό και ξενοφοβικό Jobbik βγήκε δεύτερο με σχεδόν 20%. Αλλά η Ουγγαρία -«καθαρή» από πρόσφυγες- είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Γι’ αυτό και η Ευρώπη περίπου… σφύριξε κλέφτικα όταν η Τουρκία μπήκε στη Συρία, ελπίζοντας ότι, παρά την… απασφάλιση Ερντογάν, ο Τούρκος Πρόεδρος θα συνεχίσει να τηρεί τη συμφωνία, την οποία αντιμετωπίζει ως «φρένο» στην περαιτέρω ενίσχυση των ξενοφοβικών ακροδεξιών δυνάμεων.
Μόνο που η Τουρκία δεν είναι ο μόνος «παίκτης» στη μεγάλη μοιρασιά που ονειρεύονται μεγάλες και μικρότερες δυνάμεις πάνω στο κουφάρι της Συρίας. Είναι και η Ρωσία και το Ιράν στο πλευρό του Άσαντ, είναι και οι Ηνωμένες Πολιτείες στο πλευρό της συριακής αντιπολίτευσης -ή ενός μέρους της-, είναι και οι πρώην αποικιοκρατικές δυνάμεις της Ευρώπης, πρωτίστως η Γαλλία, που φαίνεται πως δεν θέλουν να μείνουν εκτός παιγνίου, είναι και το Ισραήλ, που θεωρεί πως πρέπει να κρατά μακριά τα χέρια του Ιράν. Κι είναι και οι άμαχοι Σύροι που ταΐζουν τα κανόνια – όταν δεν… καταφέρνουν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους για να δημιουργήσουν πρόβλημα στις ευρωπαϊκές χώρες. Από το Σάββατο της επίθεσης με χημικά -είτε έγινε είτε όχι, είτε την έκανε ο Άσαντ, είτε όχι-, οι ξένοι «παίκτες» φαίνονται έτοιμοι να περάσουν σε άλλη πίστα. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα το κάνουν.
