iloveithaki.gr \ aug 20th 2018
με λίγα λόγια: από σήμερα η κυβέρνηση «θα έχει μεγαλύτερο περιθώριο να προσαρμόζει τις πολιτικές της στις προτιμήσεις του ελληνικού λαού» \ μάριο σεντένο
σχόλια ημέρας:
μόνο η καθημερινότητα μετράει
ο πρωθυπουργός δικαιούται να υποστηρίζει ότι τα κατάφερε, σε ένα εξαιρετικό δύσκολο, συχνά εχθρικό, διεθνές και εγχώριο πολιτικό περιβάλλον. Αν δεν είχαν υπάρξει οι φονικές πυρκαγιές – και τα επικοινωνιακά λάθη που επακολούθησαν – το κυβερνητικό στρατόπεδο θα έπρεπε να γιορτάσει αυτό που το ίδιο πέτυχε, εκεί που οι προκάτοχοι του απέτυχαν: να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια. Από σήμερα πάντως, και με ενδιάμεσο σταθμό την Έκθεση της Θεσσαλονίκης, η χώρα μπαίνει σε μια μακρά προεκλογική περίοδο. Απέναντι σε μια αξιωματική αντιπολίτευση που θα υποστηρίζει ότι δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα και, σε κάθε ευκαιρία, θα κατηγορεί για τις πυρκαγιές τη κυβέρνηση, η τελευταία θα θέσει το δίλημμα «αν θα πάτε με αυτούς που σας έβαλαν ή αυτούς που σας έβγαλαν από τα μνημόνια». Αν καταφέρει ο Αλέξης Τσίπρας να βελτιώσει την καθημερινότητα των πολιτών και να επιβάλλει αυτό το δίλημμα στις εκλογές του 2019, τότε έχει αρκετές πιθανότητες να τις κερδίσει.
μια καθαρή ανάμνηση της ιθάκης
είχα φέρει για μεζέ λίγο σταφύλι σουλτανίνα· έκοψα δυο τσαμπιά και τα πρόσφερα. μ’ ευχαριστήσανε ξαφνιασμένοι, μου χαρίσανε γι’ αντίδωρο δυο χαμόγελα και δυο ζευγάρια χαρούμενες ματιές κι έπειτα δώσανε το κέρασμα στα κοριτσάκια τους, που τσιμπολογήσανε με δίψα τις κεχριμπαρένιες ρώγες. ντράπηκα που δεν σκέφτηκα να κόψω εξ αρχής τσαμπιά, κι έσπευσα να αποκαταστήσω την αδικία. ήρθαν τα κοριτσάκια και μ’ αποχαιρετήσανε, κουνώντας τα χεράκια τους και λέγοντάς μου κάτι σε μια άγνωστη γλώσσα, που ηχούσε σαν «ευχαριστώ». συνέχισαν να με κοιτάνε με τα σπινθηροβόλα μάτια τους και να μου κουνάνε τα χεράκια τους. Σκέφτηκα ‘κείνη την ώρα ότι σαν μεγαλώσουνε και γίνουνε γυναίκες, ίσως το μόνο που θα θυμούνται από το μέρος που λέγεται Ελλάδα, να είναι ένας άγνωστος να τις κερνά σταφύλι. και θα ‘χουνε την πιο αμάλαγη ανάμνηση ετούτου εδώ του τόπου.
η απουσία τεκμηρίωσης
τα περισσότερα βιώνονται τώρα -στην πεπερασμένη, μικρή ζωή. και αυτά που βιώνονται εδώ και τώρα είναι η ευημερία, η ποιότητα της δημοκρατίας και του δημόσιου διαλόγου, οι ανισότητες, οι αδικίες, οι καταστροφές, η αποτελεσματικότητα ή όχι των κρατικών μηχανισμών, η αβεβαιότητα για τα παιδιά κ.λπ. κ.λπ. εχει φτάσει η ώρα της παραδοχής ότι καθεαυτή η απουσία οποιασδήποτε τεκμηρίωσης επιλογών και δράσεων υπήρξε ένα έμμονο χαρακτηριστικό του νεοελληνικού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού, που υπηρετήθηκε με θρησκευτική ευλάβεια. Θυμηθείτε μόνον ότι, στο πρόσφατο παρελθόν, η κάθε πολιτική μερίδα είχε το προνόμιο να εμφανίζει το αφήγημά της ως το μόνο σωτήριο∙ εν συνεχεία, άφηνε στην τύχη την υπόθεση της επικύρωσης ή της απόρριψης στους ίδιους τους οπαδούς της -τους οποίους, επίσης, άφηνε «στο χέρι του θεού» ή σε κάποια νομοτελειακή ειμαρμένη. Βρίσκεται στο τέλος του το πείραμα της Ε.Ε. και το μεγάλο δράμα του ελληνικού λαού; Τίποτα δεν είναι βέβαιο και όλα είναι ανοιχτά. Η πληρέστερη κατανόηση της πραγματικότητας, μαζί με τη συνεργασία, είναι ένα κλειδί εξόδου. Οχι η άρνηση της πραγματικότητας ή η στρέβλωσή της. Οταν, στο μέλλον, το παρόν θα έχει σταθεροποιηθεί, τότε σίγουρα όλα θα επανεκτιμηθούν, με νέα αφήγηση που θα περικόψει και θα στείλει στα αζήτητα της Ιστορίας ό,τι περιττεύει σήμερα και ό,τι εμποδίζει την κατανόηση της κατάστασης. Και, βέβαια, δεν εννοούμε τότε που θα είμαστε όλοι μακαρίτες \ θ βασιλείου
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1452″]
