δεν χορταίνεταιη θάλασσα με κάθε καιρό

Δεν χορταίνεται, γιατί δεν εξαντλείται («τη θάλασσα τη θάλασσα, ποιος θα μπορέσει να την εξαντλήσει;», Σεφέρης, «Μυθιστόρημα») και γιατί ποτέ δεν είναι ίδια· με το παραμικρό αλλάζει διάθεση και χρώμα. Σχεδόν κινητό μέρος του φαληρικού διακόσμου η αφεντιά μου, είπα να περπατήσω το Σάββατο. Αλλά επειδή, με τα χρόνια, παίζω στα δάχτυλα χρόνους, αποστάσεις και ώρες δρομολογίων… έχασα το 550 Κηφισιά-Φάληρο, βλέποντάς το να προσπερνάει στην απέναντι λωρίδα· για κακή μου τύχη ούτε αποβίβασε ούτε επιβίβασε στη στάση μου.

Είναι να μη σε πιάσει η μανία της θάλασσας… Μετρό – Ευαγγελισμός – Σύνταγμα – Φιξ – λεωφορείο (Αγίου Κοσμά) – Φόρος –πρώτη στάση παραλίας– κάθοδος και… φόρος μνήμης. Στην απορία, γιατί «στάση Φόρος», η απάντηση «κατοικεί» στα προπολεμικά χρόνια: Επειδή στα όρια της τότε Αθήνας με την περιφέρεια λειτουργούσαν φορολογικά διόδια· τελωνεία για προϊόντα γης· όπως ο «φόρος επί σύκων» για παράδειγμα. Εξ ου και στάση Φόρος δεν είναι μόνο στο Φάληρο. Προσωπικά θυμάμαι άλλη μία (δεν ξέρω αν ισχύει ακόμα), επί της Βουλιαγμένης, στη σημερινή Δάφνη, που τότε λεγόταν Κατσιπόδι. Πάλι καλά! Το μεγαλοπρεπές σήμερα Ακαδημία Πλάτωνος λεγόταν Χεζολίθαρο…

Νομίζω πως οι Σειρήνες, που για να μην παρασύρουν και βγάλουν από το ταξίδι τον Οδυσσέα, έβαλε τους συντρόφους του να φορέσουν ωτοασπίδες και τον ίδιο να δέσουν στο κατάρτι, ήταν οι πολλές φωνές της μνήμης. Σε παραλύουν και, μετά, σε κάνουν ό,τι θέλουν. Δύο πράγματα με κάνουν να νιώθω πολιτισμένος Ελληνας: το απαστράπτον μετρό και η ολοκάθαρη παραλία του Φαλήρου· να αποδίδουμε κι εμείς… φόρο τιμής εκεί που πρέπει. Μόνη «ανορθογραφία», οι δύο ευτραφείς κύριοι: Κάθε φορά με προσπερνούν συζητώντας, με ταχύτητα που με κάνει να νιώθω ακίνητος!