Κοντοζυγώνει η κρίσιμη καλοκαιρινή κάλπη κι η κομματική καμαρίλα σκαρφίζεται χίλια μύρια απίθανα τεχνάσματα, προκειμένου να ταΐσει με σανό και άφθονη πρωτεΐνη από ξίγκι λιποβαρούς μύγας τις ορδές των απρόθυμων ψηφοφόρων που θα προτιμούσαν γευστικότερο κυρίως πιάτο και χορταστικότερο επιδόρπιο. Στερείται στοιχειώδους σασπένς η επικείμενη εκλογή. Ο ήδη γνωστός νικητής κομπορρημονεί με εμμονή και το ’χει πάρει απόφαση χωρίς μένος ο χαμένος. Το πενιχρό ενδιαφέρον εξαντλείται στη διαμόρφωση της μεταξύ τους απόστασης και στο πλήθος των μικρότερων συνδυασμών, οι οποίοι ενδέχεται να υπερπηδήσουν το φράγμα του 3% και να εισέλθουν τροπαιοφόροι στο Κοινοβούλιο, αποδυναμώνοντας τα περιθώρια αυτοδυναμίας του πρώτου.
Οικτρές, ασήμαντες λεπτομέρειες, ανίκανες να διχοτομήσουν τα ιερά και απαραβίαστα μπάνια του λαού, όστις ξεραίνει, ωσότου μεταβληθεί σε παξιμάδι, την ηρωική λεξούλα του Καμπρόν, για να του βρίσκεται κάτι θρεπτικό να κολατσίζει στις παραλίες, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο. Στις Κυκλάδες, όπου παρεπιδημούσα την προηγούμενη εβδομάδα, κάνοντας χρήση μεταχρονολογημένης πασχαλινής ή πρώιμης θερινής αδείας –όπως το πάρει κανείς–, φυσούν σφοδροί άνεμοι τούτη την εποχή που σου κουνούν για τα καλά την γκλάβα, αλλά σου ξελαμπικάρουν τον νου.
Λόξιγκας με ’πιανε, όποτε εμπλεκόμουν σε προεκλογικές συζητήσεις, παρότι τις απέφευγα όπως ο διάβολος το λιβάνι. Επ’ ουδενί λόγω σκόπευα να διαταράξω την απραξία των ολιγοήμερων διακοπών μου. Πολιτικολογούντες κύκλοι, ωστόσο, ζητούσαν επιμόνως τη γνώμη μου για τα διακυβεύματα της ψηφοφορίας και ασφαλώς τις προβλέψεις μου για το εύρος της διαφοράς. Απαντούσα επιμελώς λακωνικά και αρκούντως σιβυλλικά, προσέχοντας να μην ερεθίζω τα πάθη. Δεν κατάφερνα πάντοτε, μολαταύτα, να γλιτώσω από τις πολυδαίδαλες αναλύσεις των εκάστοτε συνομιλητών μου.
Περιδεής άκουγα ακραιφνείς μέχρι πρότινος συριζαίους να τάσσονται αναφανδόν υπέρ του ψηφοδελτίου του ΜέΡΑ25, να επιταχύνουν με πλησίστια πανιά την Πλεύση Ελευθερίας, να στήνουν νέο αντάρτικο συστρατευόμενοι με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και να διχάζονται υπερασπιζόμενοι τη Λαϊκή Ενότητα. Εάν ήταν ένας, άντε δύο ή τρεις, δεν θα ’δινα την παραμικρή σημασία, επρόκειτο όμως για αξιοσημείωτο αριθμό. Μου προκαλούσε κατάπληξη η οβιδιακή τους μεταμόρφωση. Αλλοτε μνημονιακότεροι των μνημονίων αμνήμονες προσυπογράφουν δίχως δισταγμό τις θέσεις του αντιμνημονιακού μετώπου. Μυστήρια πράσα.
Ατράνταχτη όσο και κυνική η επιχειρηματολογία τους. Για να μην μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση η Νου Δου, διατείνονται, πρέπει να μπουν στη Βουλή αρκετά μικρά κόμματα. Οσο περισσότερα, τόσο πιο δύσκολη καθίσταται η αυτοδυναμία του νικητή. Επιλέγοντας, λοιπόν, τα ορφανά του πάλαι ποτέ κραταιού αντιμνημονιακού μπλοκ, δουλεύουμε για την επίτευξη των στόχων της Κουμουνδούρου. Ομολογώ ότι αρχίζω να σκέφτομαι σοβαρά τα κόλπα τους για έναν επιπρόσθετο λόγο. Οποιος ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ. ή ΚΙΝ.ΑΛΛ. μουντζώνεται και με τα δύο χέρια από την επαύριο της κάλπης. Ωσπου να γίνουν επικίνδυνοι ο Βαρουφάκης, η Ζωή ή ο Λαφαζάνης, θα περάσουν μια-δυο τετραετίες και βάλε. Τους το ρίχνεις άπαξ και αναβάλλεις στο διηνεκές το αυτοφασκέλωμα. Λέτε;
