θυμάμαι μετά τον εμφύλιο, φτώχεια πείνα, αρρώστιες, παιδάκια, μας έκαναν εμβόλια. το εμβόλιο της ευλογιάς ήταν το σπουδαιότερο και μας άφηνε ένα σημάδι σαν σεντ. τι μέτρα υγιεινής, μια μπουκιά ψωμί.
όταν μαρκάραμε πάλι εμβόλια, καλάγεμου καλά, τότε είχαμε vaccinations card (κάρτα εμβολιασμών), είχα γιομίσει δύο βιβλιαράκια, έκανες εμβόλια ανάλογα σε πια μέρη πήγαινες, δεν θυμάμαι κάποιον να φοβόταν, το μόνο που σκεφτόμαστε ήτα να μην χάσουμε το μπάρκο, να στέλναμε λίγα λεφτά στην οικογένεια μας, στ αδέλφια μας για να φάνε. μερικοί κάνανε τους μη μου άπτου, κάνανε τους πλούσιους, τους δύσκολους και δεν τους χωνεύαμε, τι μαλάκες!
λένε ότι τότε τα εμβόλια ήτανε δοκιμασμένα ενώ σήμερα δεν είναι. τότε δεν είχαμε τηλεοράσεις δεν ξέραμε τι μας γίνεται, όπως δεν ξέρουμε και σήμερα που έχουμε, εκείνο που ξέρω όμως είναι δεν έχουμε κάτι άλλο να αμυνθούμε στην πανδημία εκτός από τα εμβόλια που μας προσφέρονται και είναι ευλογία.
φιλάκια
