iloveithaki.gr, 22/1/2026
μια αιχμηρή παρέμβαση του νιόνιου του μανιά του μήδη
οι γυναικες ανεβαινουν. αλλα ποιος κραταει τα γκεμια;
κατι αλλαζει στα ματια μας.
σε ολη τη γη.
κι εμεις κανουμε πως δεν το βλεπουμε.
οι λαοι, τα τελευταια χρονια,
στρεφονται ολο και πιο συχνα σε γυναικες.
γιατι;
απο προοδο;
η απο αναγκη;
μη βιαστεις να πανηγυρισεις.
η πατριαρχια δεν πεθανε.
απλα εμαθε να ντυνεται αλλιως.
παλια ηταν αντρας με καπελο.
σκληρος. ωμος. χοντροκομμενος.
σημερα ειναι γραφειο.
εταιρια. λομπι. καμερα.
και μια στρατια απο “συμβουλους”.
η εξουσια, πλεον,
δεν θελει αντρες η γυναικες.
θελει προσωπα.
να περνανε δουλειες.
να τρωνε τα φορτια.
να σηκωνουν την ευθυνη.
και να μη σπανε.
κι η γυναικα, απο τη φυση της,
εχει αντοχη.
εχει μαραθωνιο στα κοκαλα της.
οχι γιατι ειναι “αγια”.
αλλα γιατι εμαθε να στεκεται.
να κουβαλαει.
να αντεχει.
ο αντρας πολιτικος ομως;
εκει τα πραγματα χαλασαν.
πολλοι εγιναν παιδια με καθρεφτη.
διψασμενοι για προβολη.
εξαρτημενοι απο χειροκροτημα.
σκλαβοι της εικονας τους.
κι οποιος θελει συνεχεια χειροκροτημα,
ειναι ευκολος.
γιατι τον κυβερνανε οι αλλοι.
με το φοβο.
με τη δοξα.
με τη ντροπη.
με τα συμφεροντα.
εδω πατανε κατι γυναικες και λενε:
“σφιξτε. παμε.”
θα τις πεις ολες καλες;
οχι.
θα τις πεις ολες αθωες;
ουτε.
η θατσερ ηταν σιδερο.
η μερκελ ηταν παγος.
η καμαλα χαρις ειναι παρουσια.
η ροδριγκιεζ ειναι μηχανισμος.
η λε πεν φαινεται σαν κυμα.
η βαιντελ σαν σκληρη γραμμη.
η μελονι σαν εντολη.
ο κοσμος ακουει “γυναικα”
και νομιζει πως ακουει “αλλαγη”.
ενω μπορει να ειναι απλα
μια αλλη βιτρινα
για την ιδια παλια δουλεια.
και καπου εδω,
μπαινει και η δικια μας ιστορια.
η καρυστιανου ειναι πονος.
ειναι μανα.
ειναι κραυγη.
ειναι δικαιο.
αλλα η πολιτικη δεν ειναι κραυγη.
ειναι σχεδιο.
ειναι συγκρουση.
ειναι εξουσια.
κι η εξουσια εχει παντα την ιδια τεχνη:
να παιρνει την αγανακτηση του λαου
και να τη μετατρεπει σε ακυνδυνη διαδρομη.
να βγαζει νεα προσωπα.
καθαρα προσωπα.
συγκινητικα προσωπα.
για να στησει παλι τα ιδια.
συνεργασιες.
συμφωνιες.
δεξιες ενωσεις.
με νεες λεξεις.
με παλια μυαλα.
και στο τελος;
πληρωνει ο λαος.
παλι.
εγω ενα βλεπω καθαρα.
κι ας μην αρεσει.
η ελλαδα δεν θελει αλλο συμβολο.
θελει λυση.
κι αυτη τη στιγμη,
με οσα εχουμε μπροστα μας,
μια ισχυρη προταση υπαρχει.
ο τσιπρας.
οχι γιατι ειναι αγιος.
ουτε επειδη ειναι αλανθαστος.
αλλα γιατι ειναι ο μονος
που μπορει να σταθει
απεναντι στο συστημα,
να συγκρουσθεί, με πιθανοτητα εξουσιας.
ολοι οι αλλοι,
η θα γινουν δεκανικια,
η θα γινουν φωτοβολιδες.
κι εμεις δεν χρειαζομαστε αλλο φωτισμο.
χρειαζομαστε δρομο.
η αλλαγη δεν θα ερθει απο δακρυα.
θα ερθει απο αποφαση.
κι ο λαος πρεπει να διαλεξει:
θα παει μπροστα
η θα γυρισει παλι πισω,
με αλλο προσωπο
και την ιδια συνταγη.
επιμύθιο. το θιάκι
και το θιάκι;
μικρο.
μια κουκιδα στο πελαγος.
αλλα ειναι καθρεφτης.
ο,τι παθαινει ο κοσμος,
το παθαινει κι αυτο.
πρωτο.
εμεις δεν εχουμε λομπι.
εχουμε “γνωριμιες”.
δεν εχουμε μεγαλα συμφεροντα.
εχουμε “παρεες”.
δεν εχουμε στρατηγικη.
εχουμε “βλεποντας και κανοντας”.
κι ετσι,
σε καθε αλλαγη που διαφημιζεται,
παντα κατι μενει ιδιο.
το βολεμα.
η αναβολη.
η εξαρτηση.
γιατι ο μικρος τοπος
πληρωνει πρωτος.
και ξεχναει τελευταιος.
κι αν δεν αλλαξει η ροτα,
αν δεν γινει η αρχη απο τα απλα,
το θιάκι θα αδειασει.
οχι απο τουριστες.
απο παιδια.
και τοτε,
δεν θα φταιει ο καιρος.
ουτε η μοιρα.
θα φταιει που θελαμε
να σωθουμε χωρις να αλλαξουμε.
κι ένα τραγουδάκι για το γαμότο…
χαρισμένο στο φίλο μου τον γιάννη και τον αλέξη τσίπρα.
Στο Πήλιο, στην Αργαλαστή
πιάσαν το Λιόντα το ληστή,
που είχε τα χέρια τέσσερα,
τα πόδια δέκα τέσσερα
κι έβλεπε κι απ’ την πλάτη
μ’ ένα μεγάλο μάτι.
Τι φταίει που ‘γινες ληστής;
ρώτησε ο δικαστής.
Φταίει που ‘χα χέρια τέσσερα
και πόδια δέκα τέσσερα,
μα πιο πολύ το μάτι,
που έβλεπα απ’ την πλάτη.
Δεν είχε κάνει φονικά,
μήτε χρωστούσε δανεικά.
Μόνο που αυτό το μάτι,
αυτό πίσω από την πλάτη του,
τήραε τον αγά τον ψεύτη,
τον κοτσάμπαση, τον κλέφτη.
