iloveithaki.gr, 27/2/2026
«ταξίδια δεν είναι εικόνες για postcard.
είναι στιγμές που μένουν — κι ας πονάνε.»
δεν θυμάμαι αν ήμουν καπετάνιος ή υποπλοίαρχος.
θυμάμαι όμως τις εικόνες.
ντακάρ
στο Dakar, πρωτεύουσα της Senegal.
ζέστη βαριά.
μπύρες στο τραπέζι.
πέντε – έξι από το πλήρωμα.
δίπλα μας τέσσερις γαλλίδες. γελούσαν.
και κάθε πέντε λεπτά
περνούσε ένα μικρό ξύλινο καροτσάκι.
πάνω του ένας άνθρωπος.
χωρίς πόδια.
μας είπαν τότε πως τους έσφιγγαν μικρούς με σύρματα,
μέχρι που τα άκρα ατροφούσαν.
άλλοι έλεγαν μαφίες επαιτείας.
άλλοι έλεγαν φτώχεια.
εγώ θυμάμαι μόνο το βλέμμα.
μπύρα.
γέλια.
και κάθε τόσο
ένα κομμένο παιδί.
η αποικιοκρατία δεν ήταν μόνο σημαίες.
ήταν και σιωπές.
ήταν και άνθρωποι που έμαθαν να κοιτούν αλλού.
μπέιρα
χρόνια πριν.
ανθυποπλοίαρχος.
στο λιμάνι της Beira, στη Mozambique.
ξεφορτώναμε ζάχαρη με τις μπύγες.
πέντε πόστες.
κόσμος πολύς.
τσουβάλιαζαν μέσα στα αμπάρια.
δεν σταματούσαν.
στο τέλος της μοναδικής σκάλας του πλοίου
στεκόταν ένας στρατιώτης.
δίπλα του δύο λυκόσκυλα.
μύριζαν έναν έναν τους εργάτες.
αν έβρισκαν ζάχαρη πάνω τους,
τους άφηνε.
αν όχι,
τους άφηνε να φύγουν.
αν όμως έβρισκαν,
τα σκυλιά ορμούσαν.
ήταν πειθαρχία με δόντια.
ήταν φόβος οργανωμένος.
οι αποικιακές δυνάμεις — όπως το Belgium στο Democratic Republic of the Congo —
άφησαν ιστορία βαριά.
όχι γιατί οι λαοί είναι κακοί.
αλλά γιατί η δύναμη χωρίς έλεγχο
σαπίζει.
τι έμαθα τότε
ότι η βία δεν φωνάζει πάντα.
συχνά δουλεύει αθόρυβα.
κανονικά.
σαν να είναι φυσιολογική.
ότι η οικονομία μπορεί να στηριχτεί
πάνω σε σώματα.
και να λέγεται «ανάπτυξη».
ότι ο άνθρωπος
συνηθίζει τα πάντα.
κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο.
σήμερα
νομίζουμε πως ζούμε αλλιώς.
ίσως ναι.
ίσως όχι.
η μορφή αλλάζει.
ο μηχανισμός μένει.
όταν ο άνθρωπος γίνεται μέσο
και όχι σκοπός,
η ιστορία επαναλαμβάνεται.
θιακό επιμύθιο
εδώ στο θιάκι,
που γκρινιάζουμε για το ιντερνετ και τον μαΐστρο,
να θυμόμαστε κάτι απλό:
η ελευθερία δεν είναι δεδομένη.
είναι ευθύνη.
κι όποιος έζησε στη θάλασσα
ξέρει:
η δύναμη χωρίς τιμόνι
ρίχνει πάντα κάποιον στη θάλασσα.
