iloveithaki.gr, 4/2/2026
ένα χρονικό της σιωπής σε καιρούς φουρτούνας, από τον νιονιό τον μανιά του μήδη
η άπνοια της ευρώπης και τα ράντζα της ελλάδας
οι Mercosur τρέχουν.
όχι για τους λαούς.
για τα αυτοκίνητα.
οι γερμανοί θέλουν η σύμβαση να ισχύσει
πριν περάσει από δικαστήριο.
πρώτα το εμπόρευμα.
μετά η νομιμότητα.
η ευρώπη δεν βιάζεται όταν πεινάς.
βιάζεται όταν πουλά.
ο Μάριο Ντράγκι το λέει καθαρά.
αν δεν γίνει η εε καθαρή ομοσπονδία
με κοινή πολιτική
κοινή οικονομία
κοινή άμυνα
δεν θα δουν οι λαοί άσπρη μέρα.
όταν ο καθένας κοιτά τον εαυτό του
η ένωση λιώνει.
οι άγγλοι το κατάλαβαν.
αλλά κυβερνά ο βασιλικός περίγυρος.
όχι ο λαός.
και στην ελλάδα;
τι θέλετε να σας δώσει η κυβέρνηση;
μια Ferrari στον καθένα;
έτσι ειπώθηκε.
όχι.
δεν θέλουμε φεράρι.
δεν θέλουμε χρέη για να ξεχρεώνουν
οι τράπεζες γαλλίας και γερμανίας.
δεν θέλουμε ράντζα στους διαδρόμους.
δεν θέλουμε υποστελεχωμένο εσυ.
θέλουμε αλήθεια.
θέλουμε να μην πεινάμε.
θέλουμε να ζούμε με αξιοπρέπεια.
αλλά αυτά
δεν τα δίνουν ανάλγητοι.
θέλει φωνή.
θέλει αγώνα.
δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλο.
η σιωπή χειροτερεύει τα πράγματα.
η αποχή δεν είναι ουδετερότητα.
είναι συνενοχή.
συμφέρει τους φαύλους.
τους διεφθαρμένους.
πρέπει εμείς να σπρώχνουμε τα κόμματα.
αυτοί ζουν στον δικό τους κόσμο.
εγώ τουλάχιστον
από αυτούς
δεν περιμένω τίποτα.
δεν απαξιώνουμε κανέναν.
αυτοί απαξιώνονται μόνοι τους
με αυτά που κάνουν.
στο νησί
η θάλασσα δεν φοβάται τη φουρτούνα.
φοβάται την άπνοια.
γιατί τότε σαπίζουν τα νερά.
δεν σηκώνει άλλα καταλύματα.
ούτε άλλους επισκέπτες.
ούτε άλλα σκάφη.
δεν υπάρχουν υποδομές.
θα βρωμίσει η στεριά.
θα βρωμίσει και η θάλασσα.
και τον σεπτέμβρη
θα φεύγουν όλοι
από τη βρώμα.
οι δρόμοι γεμάτοι λακούβες.
με τη βροχή πολλαπλασιάζονται.
δεν αντέχουν οι αναρτήσεις.
σήμερα δούλεψα παραπάνω.
είχε καλό καιρό.
αύριο πάλι κακοκαιρία.
ήδη έπιασε.
οι μαστόροι τρέχουν.
δεν προλαβαίνουν λένε.
οι δουλειές προχωράνε.
μάλλον θα είμαστε έτοιμοι για τη σεζόν.
μάλλον αύριο
κλεισμένοι μέσα.
επιμύθιο
όταν δεν φυσάει,
δεν είναι γαλήνη.
είναι προειδοποίηση.
Κάθε τόσο μασ έρχονται καινούριεσ καραβιέσ γερόντοι
Απ’ το μοριά απ’ τη ρούμελη
Και πιο πάνω απ’ τα τρίκαλα και τη μακεδονία
Λιγνοί γερόντοι χοντροκόκκαλοι μ’άσπρα μουστάκια και φλοκάτεσ
Μυρίζουν σβουνιά και χωράφι
Μέσα στα μάτια τουσ βελάζουν τα πρόβατα του απόβραδου
Στα τσουλούφια τουσ κρέμονται οι σκιέσ των πλατανόφυλλων
Μιλάνε λίγο δε μιλάνε καθόλου ωστόσο πότε πότε το βλέπεισ
Πού’χουν συμπεθεριάσει με τα ελάτια
Μια στιγμή που σηκώνουν τα μάτια απ’ το χώμα
Και τηράνε πίσω απ’ τουσ ώμουσ μασ
Όταν γαλανίζει το βράδυ τισ τέντεσ
Κι ο αγέρασ μπλέκει τα μουστάκια του στο θυμάρι
Όταν ο ουρανόσ κατεβαίνει απ’ τα βράχια
Δρασκελώντασ τη θύμηση με τισ προκαδούρεσ των άστρων
Κι ο θάνατοσ κόβει βόλτεσ αμίλητοσ έξω απ’ το συρματόπλεγμα
Τότεσ τουσ βλέπουμε που συνάζονται τρεισ τρεισ πέντε πέντε
Σα στα παλιά τα χρόνια στισ μπαρουταποθήκεσ του μεσολογγιού
Και τότεσ πια δεν ξέρεισ έτσι συναγμένοι στον αυλόγυρο τησ βραδιάσ
Αξούριστοι άλαλοι
Δεν ξέρεισ πια σαν ανάβουν τα τσακμάκια τουσ
Αν είναι ν’ ανάψουν το τσιγάρο τουσ
Ή αν είναι ν’ ανάψουν το φιτίλι του δυναμίτη
Τούτοι οι γερόντοι δε μιλάνε
Τα παιδιά τουσ βγήκαν στο κλαρί
Ετούτοι χώσαν την καρδιά τουσ στο βουνό
Σαν ένα βαρέλι με μπαρούτι
Δίπλα στα μάτια τουσ έχουν ένα δεντράκι καλοσύνη
Ανάμεσα στα φρύδια τουσ ένα γεράκι δύναμη
Κι ένα μουλάρι από θυμό μεσ στην καρδιά τουσ
Που δε σηκώνει τ’ άδικο
Και τώρα κάθονται εδώ στη μακρόνησο
Στο άνοιγμα του τσαντιριού αγνάντια στη θάλασσα
Σαν πέτρινα λιοντάρια στη μπασιά τησ νύχτασ
Με τα νύχια μπηγμένα στην πέτρα δε μιλάνε
Κοιτάνε πέρα την αντιφεγγιά τησ αθήνασ
Κοιτάνε τον ποταμό του ιορδάνη
Σφίγγοντασ μια πέτρα στη χωματένια φούχτα τουσ
Σφίγγοντασ μεσ στα μάτια τουσ τα σκάγια των άστρων
Σφίγγοντασ μεσ στο φυλλοκάρδι τουσ μια δυνατή σιωπή
Εκείνη τη σιωπή που γίνεται πριν απ’ τ’ αστροπελέκι
