iloveithaki.gr, 17/4/2026
συζητάμε για την ιθάκη το 1180 πχ, 3200 χρόνια πριν, του νιόνιου μανιά του μήδη
δεν ήταν παλάτια.
δεν ήταν χρυσάφι.
δεν ήταν δόξα.
ήταν πέτρα.
χώμα.
και άνθρωποι.
η ιθάκη του οδυσσέα δεν ήταν πόλη.
ήταν μικροί οικισμοί.
σκαρφαλωμένοι σε πλαγιές.
σπίτια χαμηλά.
αυλές.
στάμνες.
κατσίκες.
γυναίκες που κουβαλούσαν νερό.
που ύφαιναν.
που κρατούσαν τη ζωή.
παιδιά ξυπόλυτα.
να μεγαλώνουν μέσα στη σκόνη.
και στον ήλιο.
οι άντρες;
γεωργοί.
ναυτικοί.
πολεμιστές όταν χρειαζόταν.
όχι ήρωες.
άνθρωποι.
κι όμως…
από αυτή τη γη
σηκώθηκαν 12 πλοία.
όχι στόλος.
όχι δύναμη.
δώδεκα.
ούτε τριήρεις.
ούτε μεγάλες κατασκευές.
ξύλο δεμένο.
κουπιά.
και χέρια.
κάθε πλοίο
άνθρωποι από νησιά και ακτές.
ιθάκη. κεφαλονιά. ζάκυνθος. απέναντι στεριά.
ένα μικρό βασίλειο.
όχι αυτοκρατορία.
κι όμως…
πήγε στην τροία.
και γύρισε.
όχι γιατί είχε πολλά.
αλλά γιατί ήξερε.
άλλοι είχαν εκατό πλοία.
και χάθηκαν.
εκείνος είχε δώδεκα.
και έμεινε.
πριν από περίπου 3.200 χρόνια
κάποιοι άνθρωποι από ένα μικρό νησί
μπήκαν σε 12 πλοία
και πήγαν στον πόλεμο.
κι ένα ποίημα για σκέψη…
σχόλια
ο παλαμάς δεν μιλά για ταξίδι.
μιλά για στάση ζωής.
ο ταξιδευτής του:
- δεν φεύγει για να δει
- φεύγει γιατί δεν χωράει
δεν ψάχνει τόπους.
ψάχνει νόημα.
ο “ταξιδευτής” είναι:
- ανήσυχος
- ελεύθερος
- μόνος πολλές φορές
δεν ριζώνει εύκολα.
δεν βολεύεται.
δεν ανήκει πουθενά — γι’ αυτό ανήκει παντού
ο οδυσσέας:
- θέλει να γυρίσει
- αλλά ταυτόχρονα… δεν σταματά να ταξιδεύει
ο παλαμάς:
- δείχνει τον ίδιο άνθρωπο
- αλλά χωρίς νησί να τον περιμένει
- ο ένας γυρίζει. ο άλλος δεν τελειώνει ποτέ.
κι εγώ λέω:
ο ταξιδευτής του παλαμά
δεν ψάχνει λιμάνι.
ψάχνει δρόμο.
κι όταν τον βρει…
τον αφήνει πίσω.
