iloveithaki.gr, 18/4/2026
το θιάκι που χωράει τον κόσμο, του νιόνιου μανιά του μήδη
παλιά περιμέναμε τους θιακούς.
να κατέβουν από αθήνα, πάτρα.
να έρθουν από αμερική, αυστραλία, καναδά, νότια αφρική.
να γεμίσει το χωριό γνώριμες φωνές.
να πεις «ήρθαν οι δικοί μας».
τώρα…
ήρθαν κι άλλοι.
και έμειναν.
ευρωπαίοι που αγάπησαν το νησί και το έκαναν σπίτι.
άνθρωποι που δεν ήρθαν για λίγο.
ήρθαν για να ζήσουν.
νέα παιδιά που δουλεύουν τη σεζόν.
φωνές διαφορετικές.
γλώσσες πολλές.
και το θιάκι… πιο ζωντανό.
στη κοφιτέρια ακούς τρεις γλώσσες μαζί.
κανείς δεν μπερδεύεται.
όλοι καταλαβαίνουν.
στο μανάβικο χαμόγελα.
δεν χρειάζονται πολλά λόγια.
το καλό φαίνεται.
στο λιμάνι άλλοι έρχονται, άλλοι φεύγουν.
μα κάποιοι μένουν.
κι αυτό αλλάζει το νησί.
οι θιακοί από την αθήνα έρχονται πια και κοιτάνε γύρω.
το νησί δεν είναι όπως το άφησαν.
είναι πιο γεμάτο.
πιο ανοιχτό.
και στην αρχή τους φαίνεται ξένο.
μετά… βρίσκουν τη θέση τους ξανά.
γιατί το θιάκι δεν χάνει τους ανθρώπους του.
τους μεγαλώνει.
και αυτή η αλλαγή φαίνεται και στη θάλασσα.
στους κόλπους της ιθάκης.
στα ήσυχα νερά της.
εκεί που δένουν μερικά από τα ωραιότερα γιωτ του πλανήτη.
στο σχίνο.
εκεί μαζεύονται τα περισσότερα.
μένουν μέρες.
μερικές φορές μήνες.
ολόκληρη τη σεζόν.
γιωτ ανθρώπων πλούσιων.
από όλο τον κόσμο.
και όμως…
δεν τους βλέπεις.
βγαίνουν με τα μικρά βοηθητικά σκάφη.
αθόρυβα.
περνάνε δίπλα σου.
χωρίς να τους γνωρίζει κανένας.
και το νησί συνεχίζει.
ήρεμο.
χωρίς φανφάρες.
εκεί, αθόρυβα, καταλαβαίνεις κάτι.
ο τουρισμός δεν μας ρώτησε.
ήρθε κι επιβλήθηκε.
κι όμως…
έγινε κομμάτι μας.
είναι ρεύμα.
είναι δύναμη.
κινεί τα μαγαζιά.
κινεί το νησί.
χωρίς αυτόν… τίποτα δεν είναι ίδιο.
με αυτόν… όλα αλλάζουν.
ο τουρισμός τραβά τα κορδόνια… κι εμείς χορεύουμε
κι όμως, δεν είναι κακός αυτός ο χορός.
είναι η ζωή μας.
είναι η επιλογή μας.
είναι ο τρόπος που συνεχίζουμε.
θιακό επιμύθιο
η θάλασσα φέρνει ανθρώπους.
το νησί τους κρατά.
κι εμείς…
μαθαίνουμε να ζούμε μαζί τους.
μαριονέτες, είτε μας αρέσει, είτε όχι…
