iloveithaki.gr, 20/4/2026
ο πρίαμος δεν είχε σημαίες
στην Ιλιάδα,
ο Πρίαμος δεν πήγε με τιμές.
πήγε μόνος.
χωρίς στρατό.
χωρίς μουσικές.
χωρίς σημαίες.
πήγε στον Αχιλλέας.
στον άνθρωπο που σκότωσε τον γιο του.
και δεν μίλησε σαν βασιλιάς.
μίλησε σαν πατέρας.
γονάτισε.
άγγιξε τα χέρια του εχθρού.
και ζήτησε το σώμα του παιδιού του.
καμία τελετή δεν μπορεί να το φτάσει αυτό.
καμία σημαία.
καμία μουσική.
καμία επίσημη τιμή.
σήμερα,
οι νεκροί επιστρέφουν αλλιώς.
σε κάσες.
με στολές.
με λόγια.
τιμές.
πρωτόκολλα.
δηλώσεις.
δεν είναι ψέμα.
είναι όμως μακριά.
μακριά από τη στιγμή
που ένας άνθρωπος
χάνει τον άνθρωπό του.
ο Πρίαμος δεν ήθελε τιμές.
ήθελε τον γιο του.
κι εκεί είναι όλη η διαφορά.
δεν είναι τραγούδι.
είναι επιστροφή.
όχι στο σπίτι.
στον εαυτό που χάθηκε.
ξεκινά σαν παρέα.
σαν ταξίδι.
σαν περιπέτεια.
και καταλήγει…
σε σιωπή.
ο άνθρωπος δεν πεθαίνει μόνο στο πεδίο.
πεθαίνει
και όταν γυρίζει.
οι μπάντες παίζουν.
οι σημαίες ανεμίζουν.
οι τιμές αποδίδονται.
και μέσα…
τίποτα.
σαν τον Πρίαμο.
γιατί και εκείνος
δεν ήθελε νίκες.
ήθελε τον άνθρωπό του.
