iloveithaki.gr, 20/2/2026
σημειώσεις μέσα στον παγκόσμιο θόρυβο, του νιόνιου του μανιά του μήδη
γράφοντας μέσα στον θόρυβο
γράφω σχεδόν κάθε μέρα.
όχι γιατί έχω όλες τις απαντήσεις, αλλά γιατί αρνούμαι να μένω σιωπηλός.
προσπαθώ —όσο γίνεται— να γράφω αντικειμενικά.
να μη με παρασύρει ο περίγυρος, η ιδεολογία, το θυμικό της στιγμής.
αυτό δεν είναι εύκολο.
θέλει διάβασμα.
θέλει να ακούς και την αντίθετη άποψη.
θέλει να δέχεσαι ότι μπορεί να κάνεις λάθος.
ζούμε σε έναν συνεχή βομβαρδισμό πληροφορίας.
μέσα από ΜΜΕ, social, “αναλυτές”, πληρωμένους και απλήρωτους.
άλλοι συμφωνούν με όσα γράφω, άλλοι διαφωνούν.
κι αυτό είναι υγεία.
γιατί ο προβληματισμός είναι το μόνο αντίδοτο στην προπαγάνδα.
η παραπληροφόρηση δεν είναι απλώς πρόβλημα.
είναι αιτία.
κι αν τα έχουμε κάνει όλα χάλια, ένα κομμάτι της ευθύνης είναι και τα fake news.
σήμερα, λοιπόν, λέω να κοιτάξουμε τρία μεγάλα θέματα του παγκόσμιου σκηνικού.
όχι για να τα λύσουμε — δεν λύνονται.
αλλά για να τα καταλάβουμε λίγο καλύτερα.
1️⃣ οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής στον ινδικό ωκεανό
η αμερική εδώ και σχεδόν έναν αιώνα προσπαθεί να ελέγχει —άμεσα ή έμμεσα— τους πόρους και τις ροές του πλανήτη.
αυτό δεν είναι θεωρία συνωμοσίας.
είναι status quo.
μετακινεί στρατούς, στόλους, βάσεις.
με κόστος ασύλληπτο.
με δημόσιο χρέος σε τρισεκατομμύρια.
οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής διατηρούν εκατοντάδες στρατιωτικές βάσεις εκτός των συνόρων τους
οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 700 έως 800 βάσεις, σε πάνω από 70 χώρες
το κόστος συντήρησης είναι δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια τον χρόνο
καμία άλλη χώρα δεν πλησιάζει αυτό το μέγεθος παγκόσμιας στρατιωτικής παρουσίας
λογικό; όχι.
κατανοητό; ναι.
όταν έχεις χτίσει μια παγκόσμια αυτοκρατορία επιρροής,
δεν μπορείς απλώς να κάνεις πίσω.
αν το κάνεις, το κενό θα το καλύψουν άλλοι.
και οι άλλοι έχουν όνομα:
Κίνα και Ρωσία.
γι’ αυτό και στον ινδικό ωκεανό δεν βλέπουμε άμυνα.
βλέπουμε προληπτική επίθεση.
γιατί σε αυτή την περίπτωση, η επίθεση είναι πράγματι η καλύτερη άμυνα.
2️⃣ η Ρωσία και ο πόλεμος που δεν τελειώνει
μετά τη διάλυση της σοβιετικής ένωσης,
η ρωσία πέρασε δεκαετίες αποδυνάμωσης, χάους και ταπείνωσης.
σήμερα, ίσως για πρώτη φορά από τότε,
βρίσκεται σε σχετικά καλή γεωπολιτική κατάσταση.
ο Βλαντίμιρ Πούτιν το γνωρίζει.
και δεν είναι άνθρωπος που αφήνει ευκαιρίες να περάσουν.
η επιμονή στη συνέχιση του πολέμου στην ουκρανία
δεν είναι μόνο θέμα εδάφους.
είναι θέμα παγίωσης ισχύος.
μήνυμα προς τα έξω και προς τα μέσα.
αν σταματήσει χωρίς κέρδος, χάνει.
αν συνεχίσει και αντέξει, κερδίζει χρόνο, θέση, φόβο.
κυνικό; απολύτως.
αλλά έτσι λειτουργεί η γεωπολιτική, όχι με ηθική, με συσχετισμούς.
3️⃣ η Γερμανία ψάχνει τον εαυτό της
η γερμανία μοιάζει χαμένη.
έχασε τα αυγά και τα πασχάλια μαζί.
προσπαθεί τώρα να αυξήσει απότομα τη στρατιωτική της ισχύ.
όχι γιατί το θέλει βαθιά.
αλλά γιατί φοβάται.
φοβάται τη ρωσία.
εξαρτάται από τις ΗΠΑ.
ανταγωνίζεται οικονομικά με την κίνα.
κουβαλάει περασμένα μεγαλεία.
και μπροστά της ανοίγονται τεράστια δημόσια χρέη.
δεν ξέρω τι μπορεί να καταφέρει σε αυτό το τρίγωνο ισχύος.
εκείνο που ξέρω είναι ότι οι κοινωνίες δεν αντέχουν εύκολα
όταν χάνουν τον μύθο της σταθερότητας.
κι όταν σαλτάρουν οι κοινωνίες,
τίποτα δεν είναι δεδομένο.
επιμύθιο
αυτά είναι τα νέα από το global.
και ναι — χειρότερα δύσκολα γίνεται.
όχι γιατί θα γίνει πόλεμος παντού αύριο.
αλλά γιατί η κατάσταση δεν διορθώνεται εύκολα.
κι όμως,
εμείς οφείλουμε να διαβάζουμε, να αμφισβητούμε, να μιλάμε.
όχι για να νικήσουμε.
αλλά για να μη συνηθίσουμε το παράλογο σαν κανονικότητα.
γιατί όταν συνηθίσεις το ψέμα,
κάποια στιγμή θα σου ζητήσουν να το υπερασπιστείς κιόλας.
σαρκαστικό θιακό
εκεί έξω μιλάνε για υπερδυνάμεις.
εδώ μιλάμε για τον μαΐστρο,
για το πότε θα πιάσει το καράβι,
για το αν θα αντέξει ο τόπος.
ίσως τελικά αυτό να μας σώζει:
ότι ακόμα μετράμε τον κόσμο
με ανθρώπινα μέτρα.
γιατί, ο θόρυβος είναι παγκόσμιος.
η σκέψη, πάντα τοπική.
κι ένα τραγούδι για τους προστάτες μας.
αυτούς που πάντα έρχονται για το καλό μας.
Μεγάλο δέντρο ο στεναγμόσ μεγάλη κι η σκιά του
Απλώνει ρίζεσ στην ψυχή στο σώμα τα κλαδιά του
Μα όπωσ ανοίγει ένα πουλί
Φτερούγα στον αέρα
Το δέντρο γίνεται γιορτή
Και φτερουγίζει η μέρα
Πόσεσ φορέσ να σου το πω πόσεσ να στο μηνύσω
Να σου το πω ψιθυριστά ή να στο τραγουδήσω
Θα σου το πω ψιθυριστά
Όπωσ μιλάει το βλέμμα
Που κρύβει μεσ τη σιγαλιά
Του κόσμου όλο το αίμα
Αυτόσ ο κόσμοσ που αλλάζει
Πωσ σου μοιάζει πωσ σου μοιάζει
Αυτόσ ο κόσμοσ που αλλάζει
Με τρομάζει με τρομάζει
Χαμένοι μοιάζουμε λοιπόν στο γύρο του θανάτου
Στην παγωνιά του οριστικού στον τρόμο του αοράτου
Μα οριστικά θα ‘χεισ χαθεί
Μονάχα αν το διαλέξεισ
Όπωσ διαλέγει η μουσική
Τα λόγια και τισ λέξεισ
Αυτόσ ο κόσμοσ που αλλάζει
Πωσ σου μοιάζει πωσ σου μοιάζει
Αυτόσ ο κόσμοσ που αλλάζει
Με τρομάζει με τρομάζει
