iloveithaki.gr, 17/3/2026
ψιλόβροχο στο θιάκι κι ο κόσμος κρατάει την ανάσα του, από τον νιονιό τον μανιά του μήδη
πόλεμος χωρίς τέλος, λόγια χωρίς βάρος
ο πόλεμος άναψε γρήγορα.
οι δηλώσεις ακόμα πιο γρήγορα.
οι αμερικάνοι λένε «τελειώνει σύντομα».
οι ιρανοί λένε «θα αντέξουμε όσο χρειαστεί».
κι ανάμεσα… η αλήθεια κάθεται σιωπηλή.
το πεδίο
οι βομβαρδισμοί συνεχίζονται.
στόχοι χτυπιούνται.
αλλά το ιράν δεν πέφτει.
οι επιθέσεις μειώνονται,
όχι γιατί τελείωσε ο πόλεμος,
αλλά γιατί αλλάζει ρυθμό.
βαγδάτη, βάσεις, πρεσβείες.
χτυπήματα γίνονται.
όχι για νίκη.
για να κρατιέται η φωτιά αναμμένη.
η μεγάλη εικόνα
η δύση έχει την ισχύ.
το ιράν έχει την αντοχή.
ο ένας θέλει να τελειώσει γρήγορα.
ο άλλος να τραβήξει όσο πάει.
κι εκεί μπλέκεται το κουβάρι.
το πετρέλαιο – το αληθινό παιχνίδι
αν το πετρέλαιο φεύγει προς την κίνα,
το ιράν ανασαίνει.
αν κοπεί,
αρχίζει να πονάει.
γι’ αυτό δεν βλέπουμε μπλόκο.
βλέπουμε γύρω γύρω πίεση.
κανείς δεν θέλει να ανοίξει μέτωπο με την κίνα.
εκεί αλλάζει το έργο.
η εικόνα μέσα
στην αμερική γκρίνια.
άρθρα. ειρωνεία. πίεση.
όχι γιατί κατέρρευσαν.
αλλά γιατί δεν φαίνεται καθαρό αποτέλεσμα.
ο πόλεμος χωρίς αποτέλεσμα,
είναι ο χειρότερος για πολιτικό.
τα fake και ο θόρυβος
όσο δεν υπάρχει ξεκάθαρη νίκη,
γεμίζει ο τόπος ιστορίες.
άλλες αλήθεια.
άλλες μισές.
άλλες για να μπερδεύουν.
ο πόλεμος δεν παίζεται μόνο στο έδαφος.
παίζεται και στο μυαλό.
τι έρχεται
όχι γρήγορο τέλος.
ούτε εύκολη λύση.
αν δεν σπάσει κάπου η ισορροπία,
θα πάμε σε φθορά.
και η φθορά…
δεν φαίνεται στην αρχή.
επιμύθιο (θιακό)
ψιλόβροχο σήμερα.
ο ουρανός χαμηλά.
ένα καταμαράν ήρθε στο φουντάγιο.
κόσμος λίγος.
δουλειά πολύ.
μετράς τα έξοδα,
μετράς τα νεύρα,
και λες «πάμε άλλη μια».
ο πόλεμος μακριά…
κοντά για ναυτικούς μας
κ η σκιά του βαριά εδώ.
κι ο θεός βοηθός,
να τελειώσει γρήγορα.
κι ένα τραγουδάκι για τις στρατιές των τραμπούκων…
Πώς είναι ο έρωτας γραμμένος στο πετσί μας.
Με γράμματα άραγε ή μαύρους αριθμούς;
Αίμα θηλάζει κι η Ελλάδα κι η ζωή μας
Και οι εχθροί είναι εραστές με εκβιασμούς.
Των δράκων γάλα πίνουν μόνο και φαρμάκι.
Κρίμα. Δεν γνώρισες τον Κώστα Καρυωτάκη.
Στους ουρανούς θ’ αναγνωρίσουνε ποιος ήσουν.
Ξέρουν αυτοί. Το φωτοστέφανο χρυσό.
Φώτιζες νύχτες των ανθρώπων που θα ζήσουν κι έχουν και θάνατο και φως μισό μισό.
Όχι τσεκούρι και μπαλτάς. Μήτε και σφαίρα.
Μ’ ένα σουγιά που κόβει φλέβες στον αέρα.
Με του Μακμπέθ πήγες τις μάγισσες,
κοντά τους να βρεις πώς σμίγει το χρυσάφι με χαλκό κυνηγημένος απ΄ το σώμα σου στους βάλτους βρήκες ποιός δαίμονας ξορκίζει το κακό.
Δεν παραστάθηκαν Απόστολοι εκ περάτων
Κι ας πήραν όψη τα μυστήρια των πραγμάτων.
Τι συζητούσες στον Αγρό του Κεραμέως (1) στους κήπους του αίματος σαν μια σταλαγματιά.
Για στρατηλάτης δεν σου πήγαινε γενναίος μήτε τσιράκι στων τραμπούκων τη στρατιά.
Ω επαρχία, επαρχία, όλα τα σφάζεις. Τα μαχαιρώνεις και λυσσάς κι όλο σπαράζεις.
Ο Γκρέκο εδώ, ο Λόρκα εκεί. Ποιος θα κερδίσει;
Τους ξέρεις άραγε να ρίξεις μια ματιά;
Και τώρα ποιος από τους δυο θα ζωγραφίσει την ομορφιά σου, σαν την άγρια νυχτιά.
Σ’ άγγιξαν άραγε τα φίδια κι οι αράχνες.
Τι μυστικά σού είπε το φως μέσα στις πάχνες.
Αθώοι όλοι. Σε μια χώρα των αθώων.
Δεν σε γνωρίσαμε να πιούμε έναν καφέ, δυο τρεις κουβέντες για τους άθλους των ηρώων γι’ αυτούς που ζούνε συντροφιά μ’ έναν χαφιέ.
Λυσσούν να σ’ εύρουν τα σκυλιά. Λυσσούν οι σκύλοι.
Κι η ομερτά (2) στις καφετέριες καντήλι.
Πώς να σου γράψω, το λοιπόν, βιογραφία αφού οι λέξεις μου είναι μόνο της βροχής.
Ποτέ το μπλε δεν το χωρά δικογραφία.
Θυμίζει σύλληψη κι εκτέλεση εποχής.
Είμαστε άρρωστοι βαριά από νοσταλγία.
Μας περιμένουν τα τσιγκέλια στα σφαγεία.
