iloveithaki.gr, 9/4/2026
δεν ήταν βασιλιάς.
δεν ήταν ιερέας.
δεν ήταν σοφός.
μια γυναίκα ήταν.
από εκείνες που κρατούν το σπίτι.
που πιάνουν το αυγό με το χέρι
και το κάνουν τροφή, ζωή, συνέχεια.
είπαν «ανέστη».
κι εκείνη δεν φώναξε.
δεν πίστεψε εύκολα.
ρώτησε.
αν είναι αλήθεια…
να γίνουν τ αυγά κόκκινα.
μια φράση.
όχι προσευχή.
όχι κήρυγμα.
μια δοκιμή.
το αυγό ήταν ήδη σύμβολο.
ζωή κλεισμένη.
σιωπηλή.
περιμένει να σπάσει.
το κόκκινο…
αίμα.
θυσία.
τέλος.
κι όμως εκείνη τα ένωσε.
ζωή και θάνατο
στην ίδια παλάμη.
κι έγιναν.
όχι γιατί το είπε.
αλλά γιατί ο άνθρωπος
έχει ανάγκη να δώσει σχήμα στο θαύμα.
να το κρατήσει.
να το δει.
να το πιστέψει.
κι ύστερα…
ήρθε το τσούγκρισμα.
δύο χέρια.
δύο αυγά.
ένα χτύπημα.
σπάει το κέλυφος.
όχι η ζωή.
σαν να λες:
ο τάφος ανοίγει.
δεν κρατά άλλο.
κι όποιο αντέξει…
δεν είναι ο δυνατός.
είναι εκείνος που κράτησε
τη ζωή μέσα του
χωρίς να σπάσει νωρίς.
κι από τότε
κάθε χρόνο
δεν τα κρατάμε μόνο.
τα σπάμε.
για να θυμόμαστε
ότι η ζωή
δεν φοβάται το ράγισμα.
επιμύθιο
μια γυναίκα ρώτησε.
ο άνθρωπος δοκίμασε.
και κάθε πάσχα
σπάμε το αυγό
για να μην σπάσουμε εμείς.
