το αυχενικό σύνδρομο

στη ζωή του ήπιε πολύ δηλητήριο.
αλκοόλ, νικοτίνη.
για να ξεχαστεί, να ησυχάσει,
να φύγει για λίγο ο φόβος.

ειδικά όταν ήταν καπετάνιος,
πριν πάει για ύπνο.
η βάρδια τελείωνε,
μα οι σκοτούρες συνέχιζαν.
ξάπλωνε κι ακόμη λογάριαζε
όσα μπορούσαν να συμβούν.

ήθελε να σωπάσουν.
εκείνη την ώρα δεν σκεφτόταν το κόστος.
ήταν η εύκολη λύση.

μα πάντα φοβόταν την εξάρτηση.
κάθε είδους.
ήθελε να ανακουφιστεί
και συγχρόνως να κρατήσει την ελευθερία του.
κι αυτή ήταν μια μάχη
που κράτησε μέσα στα νιάτα του.

μεγάλωσε.
οι σκοτούρες άλλαξαν,
η ανάγκη να ξεφεύγει έμεινε.

είχε τώρα την ονειροπόληση.
μια παλιά ματιά,
ένα ταξίδι που ξανάρχιζε μέσα του,
μια ζωή που μπορούσε για λίγο
να την πάρει από την αρχή.

είχε και τον αυχένα του.

καμιά φορά σήκωνε απότομα το κεφάλι
κι ερχόταν η ζάλη.
άλλοτε κι ο πόνος.
τότε σταματούσε ό,τι σκεφτόταν.
περίμενε να περάσει,
να σταθεί πάλι σταθερός.

και μέσα σ’ εκείνη τη δυσφορία
παρατηρούσε κάτι παράξενο:
οι άλλες έγνοιες είχαν απομακρυνθεί.
τον απασχολούσε πια
αυτό που ένιωθε εκείνη τη στιγμή.

δεν διάλεγε τον πόνο.
μα αναγνώριζε την παλιά του ανάγκη
να ξεφύγει από τ’ άλλα.

στα ογδόντα του,
ακόμη αναζητούσε λίγη ησυχία.
να ξαπλώσει ένα βράδυ
χωρίς να χρειάζεται να ξεχαστεί.
να κλείσει τα μάτια
κι ο νους του να τον αφήσει να κοιμηθεί.

— δδμανιάς

με το χέρι στον σβέρκο. ο νους περπατά τους δρόμους που πέρασε, αναζητώντας λίγη ησυχία.

— δδμανιάς