«τότε, στην εβδόμη»

δεν φοβόταν εκείνη την αίσθηση.
για τον εαυτό του φοβόταν.
και για κείνη.

σαν κάτι στη ματιά της να του έλεγε:
«μην το πεις».

κι εκείνος σώπαινε.
μα το φτερούγισμα έμενε.

παιδιά τότε, στην εβδόμη.
έμπαιναν στο σχολείο μαζί με τους άλλους.
εκείνος την κοίταζε κρυφά,
κι εκείνη κατέβαζε τα μάτια.

μια στιγμή μονάχα.
κι η καρδιά χτυπούσε τόσο δυνατά,
που νόμιζε πως τον πρόδιδε.

ίσως ήταν ο φόβος του άγνωστου.
σαν να ένιωθε πως, αν μιλούσε,
εκείνη η ματιά θα γινόταν δέσμευση.
το μέλλον σκοτείνιαζε για μια στιγμή.
πού θα τους πήγαινε αυτό;
ποιος ξέρει…

πέρασαν τα χρόνια.
ζήσανε. γεράσανε.
στα ογδόντα τους τώρα.

κι όμως, όταν τη θυμάται,
κάτι έρχεται απαλά
και του γλείφει τα φυλλοκάρδια.
ανατριχιάζει.

πιο αργό τώρα το φτερούγισμα,
πιο βαθύ.
τον βρίσκει εκεί που νόμιζε
πως τα χρόνια είχαν ησυχάσει τα πάντα.
κι ακόμη δυσκολεύεται να το αντέξει.

τότε φοβόταν όσα δεν ήξερε.
τώρα, τι φοβάται;

μήπως της πει
κι εκείνη δεν θυμάται;
μήπως θυμάται
και τρέμει κι αυτή;

η φράση φτάνει ως τα χείλη:
«σε θυμάμαι ακόμη όπως ήσουν τότε».
κι εκεί μένει.

θα μπορούσε να τη γράψει.
να αφήσει τις λέξεις στο χαρτί
και να τις κοιτάξει από λίγο πιο μακριά.
μήπως αντέχονται έτσι.
μήπως ελαφρύνει.

μέσα σε τούτο το γερασμένο σώμα
εκείνο το αγόρι ξέρει ακόμη τον δρόμο.
φτάνει μια ανάμνηση
και βρίσκεται πάλι στην εβδόμη,
κοντά της,
με την καρδιά να φτερουγίζει.

ζωή,
γιατί δεν μας δίνεις
μια δεύτερη ευκαιρία;
να σε ζήσουμε πάλι από την αρχή,
να μπούμε ξανά στο σχολείο
και να συναντηθούν τα μάτια μας;

μα ποιος ξέρει;
μήπως εσύ ξέρεις καλύτερα;

ζήσανε μια ολόκληρη ζωή.
κι εκείνη η μικρή στιγμή
έμεινε μέσα του
σαν να μην πέρασε μέρα.

— δδμανιάς

…όσα έμειναν ανείπωτα. τότε, στην εβδόμη, μια ματιά έκανε την καρδιά να φτερουγίζει και το μέλλον να μοιάζει σκοτεινό, άγνωστο. μια ολόκληρη ζωή αργότερα, εκείνη η ταραχή επιστρέφει. ποιος ξέρει τι θα είχε γίνει αν βρίσκαμε τη δύναμη να μιλήσουμε…

— δδμανιάς