Ο μόνος που επιχειρεί να αναγάγει την τρομοκρατία σε συνομιλητή στα πολιτικά πράγματα σήμερα είναι η ανομολόγητη συμμαχία Ν.Δ. – ΚΙΝ.ΑΛΛ. και Ακροδεξιάς και έχουν βαρύτατες ευθύνες γι’ αυτό
Δεν φτάνει ένα τζιν -ας είναι και σκισμένο- ως οικογενειακό ένδυμα σε μια χριστουγεννιάτικη φωτογραφία για να ξεπλύνει τους «άριστους» της Siemens. Δεν φτάνει το άρβυλο της Μαρέβας για να ξεχαστούν το σπίτι του Βολταίρου και οι σχέσεις με τον Χριστοφοράκο.
Όταν κάθε σου εξαγγελία υπόσχεται Μνημόνια, διάλυση του κοινωνικού κράτους, απολύσεις και καταστρατήγηση δικαιωμάτων. Όταν αναζητάς τις πολιτικές σου ρίζες στην ΕΡΕ για να εκφέρεις αντιπολιτευτικό λόγο και την ίδια ώρα λες “τι τον νοιάζει τον 17άχρονο” για τη δολοφονία του Λαμπράκη. Δεν αρκεί μια μπάλα σε ένα επιτηδευμένα απέριττο χριστουγεννιάτικο δέντρο για να επιδείξεις «λαϊκό προφίλ» που δεν έχεις. Σε προδίδουν οι πανάκριβοι καναπέδες στο πλάι…
Άμεση ήταν η σύνδεση της «τρομοκρατίας» με το «άσυλο» από τη Ν.Δ. με αφορμή την έκρηξη στον ναό του Αγίου Διονυσίου, επιχειρώντας άλλη μια επικοινωνιακή βολή κατά του δημόσιου πανεπιστημίου. Άλλωστε, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια σε φίλους επιχειρηματίες και η διάλυση του ασφαλιστικού είναι οι μόνες «επενδύσεις» που υπόσχεται.
Ενώ η καταστρατήγηση του κράτους δικαίου είναι το άλλο μεγάλο τους στοίχημα. Γι’ αυτό η «Μεταπολίτευση» και οι «ιδέες της Αριστεράς» γίνονται στόχος από τη Ν.Δ. με την ακροδεξιά καθοδήγηση και το ΚΙΝ.ΑΛΛ., που δεν αναγνωρίζει πια το παρελθόν του.
Η ρητορεία περί «ανομίας» και «ανοχής» στη βία και την τρομοκρατία είναι το επικοινωνιακό όπλο που ανασύρεται σε κάθε ευκαιρία. Ο «εσωτερικός εχθρός» είναι απαραίτητος για τη Ν.Δ. σε αυτή την πολιτική συγκυρία. Αποστρέφει το βλέμμα τής κοινής γνώμης από την οικονομία που σταθερά ανακάμπτει, ενώ παράλληλα στοχεύει στην καρδιά του κράτους δικαίου που ο νεοφιλελευθερισμός έχει ορκίσει ως εχθρό του.
Έτσι, η «άδεια του Κουφοντίνα» παρουσιάζεται σαν μια ανείπωτη συμφορά που βρήκε τη χώρα. Λες και πρώτη φορά βαρυποινίτης παίρνει άδεια. Λες και δεν έχουν θεσπιστεί οι άδειες στο δικαιικό σύστημα. Λες και επί των ημερών της δεν πήρε άδεια ο Ξηρός (και τους έφυγε κιόλας).
Η οχλοβοή της Ν.Δ. σε κάθε άδεια του Κουφοντίνα -δεν είναι παρέμβαση στη Δικαιοσύνη;- αποκαλύπτει την υποκρισία και την εργαλειακή αντίληψη που τη διακατέχει για τους θεσμούς του δημοκρατίας.
Η αδιαφορία στους θεσμούς είναι πολιτική επιλογή από τους ανθρώπους που έχτισαν και συνεχίζουν να χτίζουν καριέρες πάνω στους νεκρούς της τρομοκρατίας. Ο Κώστας Μπακογιάννης ακολουθεί πιστά τις οδηγίες της μητρός για μια «λαμπρή» πολιτική καριέρα με την «επιτυχημένη» συνταγή του παρελθόντος.
Χωρίς ιερό και όσιο – και τότε, και τώρα.
