thegreekcloud | 21.02.2017 | 16:30
Από το βιβλίο του Τζίμι Μάρδα, “Το Βήμα του Λαγού – Ενθυμήματα”, εκδόσεις Ανωθρώσκω, Χανιά 2035.
***
Μικρός στεκόμουν πολύ συχνά βουβός μπροστά στο γυναικείο φύλλο. Ένας φίλος, έχοντας ωριμάσει πριν από μένα, μου φαινόταν πως τα κατάφερνε καλύτερα: Αστειευόταν ψύχραιμος και τους μιλούσε άνετα περί ανέμων και υδάτων. Είχα αποδώσει την επιτυχία στο βλέμμα του. Δεν πρόκειται για μεταφορά —κυριολεκτώ. Ήταν προφανές –ήμουν βέβαιος– πως μπορούσε να συμπεριφέρεται ψύχραιμα διότι τις κοίταζε με τον σωστό τρόπο. Όταν λέω “τις κοίταζε” δεν περιορίζομαι στα μάτια του: Έγερνε χαριτωμένα το κεφάλι —λες κι ήταν έτοιμο να κυλίσει απ τους ώμους του για χάρη τους· το άνω βλέφαρο έκρυβε μεγάλο μέρος της ίριδος, ενώ ο οφθαλμικός βολβός στρεφόταν με τέτοιο τρόπο ώστε η καμπύλη του βλεφάρου, αποκαλύπτοντας με ακρίβεια το τμήμα του βολβού που απαιτούσε η περίσταση, να εφάπτεται της κόρης· τα χείλη του σχημάτιζαν ένα αδιόρατο χαμόγελο, οι άκρες του οποίου, στραμμένες απαλά προς τα πάνω, υπέβαλαν στα κορίτσια να κρατούν το δικό τους βλέμμα καθηλωμένο στα μάτια του. Αυτές οι κρίσιμες λεπτομέρειες, μαζί με κάμποσες ακόμα, μικρότερης σημασίας, καθόριζαν το βλέμμα του φίλου μου. Βλέμμα λάγνο, χωρίς όμως να φέρνει το αντικείμενο του σε αμηχανία. Ήξερε να το χρησιμοποιεί ώστε να τον προσέχουν χωρίς να άγχεται. Αν ήθελα να έχω επιτυχία με τις γυναίκες έπρεπε πρώτα να μάθω να τις κοιτώ σωστά και θα μάθαινα να τις κοιτώ σωστά μιμούμενος τον φίλο μου. Όντας καλός μίμος, γρήγορα κατάφερα να κοιτάζω όπως εκείνος. Μου πήρε λίγο παραπάνω να συνειδητοποιήσω ότι δεν ήταν αρκετό: Κοιτούσα μεν σωστά, δε γαμούσα δε.
Αυτός ο νεότερος εαυτός, μού θύμιζε τον Αλέξη Τσίπρα. Μιλώντας μεταφορικά, ο Τσίπρας είχε μάθει να κοιτάζει σωστά –ήταν ατσίδας στο μπλα-μπλα, επέλεγε τον σωστό ρυθμό, τη σωστή χροιά και τόνο της φωνής, υπήρξε μανούλα στους τακτικούς ελιγμούς– αλλά οι κινήσεις του στερούνταν στρατηγικού περιεχομένου —δε γαμούσε αρκετά.
