iloveithaki.gr | feb 23rd 2018
σχόλια ημέρας:
πολιτική και ηθική καταβαράθρωση
προσπαθούν αμφότεροι να το κρύψουν, όσο μπορούν, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, αλλά οι παροικούντες το επιβεβαιώνουν: ο κυριάκος μητσοτάκης και η φώφη γεννηματά μετρούν το βάθος των πληγών που άφησε στα κόμματά τους η συζήτηση στη βουλή για τη novartis, εξ αιτίας των εμφανίσεων που έκαναν ο αντώνης σαμαράς και ο άδωνις γεωργιάδης -εκ μέρους της νδ- και ο βαγγέλης βενιζέλος με τον ανδρέα λοβέρδο -από το πασοκ. στην πράξη και οι δυο πολιτικοί αρχηγοί σύρθηκαν στην υπεράσπιση των στελεχών τους αντιστοίχως, έχοντας κατά νου ν΄αφήσουν και οδούς διαφυγής για τον εαυτό τους. ωστόσο στη διάρκεια της συζήτησης τα πράγματα τους ξεπέρασαν. συνεργάτες τους που παρακολουθούσαν τις ομιλίες διαπίστωσαν ότι οι τέσσερις συμπλέουν μεταξύ τους και έχουν γραμμή όξυνσης και ακραίων αντιδράσεων που δεν εξυπηρετούν ούτε την αξιωματική αντιπολίτευση, ούτε το νέο κόμμα που αναμένεται να ιδρυθεί στη θέση του πασοκ / γ λακόπουλος
η πουστιά του τίτλου
μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ ποιος πρωτοσκέφτηκε να βουτήξει στην κολυμπήθρα των ευφημισμών τους συστηματικούς μπαταχτσήδες, τους επαγγελματίες κοπανατζήδες των υποχρεώσεών τους, και να τους δώσει το ωραίο όνομα «στρατηγικοί κακοπληρωτές». ίσως ανήκει και ο ίδιος στους αναξιόχρεους και σκέφτηκε ότι χρειάζεται ένας όρος σχεδόν τιμητικός για να ονοματίζει αυτόν και τους όμοιούς του. δηλαδή όσους μπορούν και παραμπορούν να πληρώσουν τις δόσεις των δανείων τους, προτιμούν όμως να λουφάρουν. και να ποντάρουν τα χρήματά τους σε «επενδύσεις» (για τις οποίες παίρνουν άλλα δάνεια, επίσης κόκκινα) ή να τα εξασφαλίσουν σε τράπεζες του εξωτερικού. ε, είναι άλλο να σε αποκαλούν μπαταχτσή ή απατεώνα κι άλλο να σε προσφωνούν «στρατηγικό κακοπληρωτή». είναι σαν να αναγνωρίζουν ότι διαθέτεις ευφυΐα πάνω από τον μέσο όρο, ότι μπορείς να σχεδιάζεις, να παίζεις στα δάχτυλα τους νόμους, να ’χεις και γνωριμίες με κάποιους νομοθέτες. άρα, αντί να σε κυνηγούν, χάρη στον τίτλο τιμής που σου απονεμήθηκε κατοχυρώνεις αμέσως αμέσως το δικαίωμα να πίνεις καφέ με τα τραπεζικά στελέχη. να συζητάς μαζί τους όλο αγωνία για το μέλλον της χώρας. και να ελεεινολογείτε από κοινού τον «λαουτζίκο» για τη φοροδοτική ασυνέπειά του / π μπουκάλας
παρά ταύτα, οι αμυγδαλιές επιμένουν…
πόλεμος είναι η πολιτική σε διάταξη μάχης, με ανταλλαγή πυρών και νεκρών (αναλώσιμα αμφότερα) ένθεν κακείθεν. καθείς κατά τα έργα του. ασφαλώς και δεν είναι μούτρα όλοι οι γιατροί, όπως δεν είναι μούτρα και όλοι οι δημοσιογράφοι. γενικά και ειδικά. εκείνο που δεν καταλαβαίνω, είναι γιατί να γίνεται λόγος για συλλογική ευθύνη: «όλοι οι γιατροί», «όλοι οι δημοσιογράφοι» και να μην επιμερίζονται οι ευθύνες αναλόγως, ακόμα και επωνύμως εφόσον υπάρχουν ακλόνητα αποδεικτικά στοιχεία. στο κάτω της γραφής, όλοι, αθώοι και ένοχοι, λευκοί και στιγματισμένοι, γιατροί και δημοσιογράφοι, περνάμε από συνεχείς εξετάσεις και αξιολογήσεις από τον άγνωστο ασθενή που μας εμπιστεύτηκε την υγεία του και από τον άγνωστο αναγνώστη που μας εμπιστεύτηκε την ενημέρωσή του. δεν έχουν κανένα λόγο οι έντιμοι, γιατροί είτε δημοσιογράφοι, να νιώθουν, να νιώθουμε, άσχημα, ενίοτε και να απολογούμαστε για τα μούτρα που παράγουν τα επαγγέλματά μας. παρά ταύτα, οι αμυγδαλιές επιμένουν… / π μανταίος
[gallery_bank type=”images” format=”thumbnail” title=”false” desc=”false” responsive=”true” special_effect=”overlay_fade-white” animation_effect=”bounce” album_title=”false” album_id=”1252″]
