το νήριτο με το καμπαναριό του

Σιγά σιγά θα μείνουμε με μόνη παρέα το βουνό.

Το πρωί σηκώνεσαι, φτιάχνεις τον καφέ σου χωρίς ζάχαρη και κάθεσαι στο μπαλκονάκι.

Μπροστά σου το Νήριτο.

Το ίδιο βουνό. Στην ίδια θέση. Χρόνια τώρα.

Σηκώνεις τα μάτια και, σχεδόν ασυναίσθητα, ψάχνεις το καμπαναριό.

Να είναι εκεί.

Παράξενο. Δεν περιμένεις να έχει φύγει. Κι όμως το αναζητάς. Σαν να θέλεις κάθε πρωί μια μικρή επιβεβαίωση ότι ο κόσμος δεν άλλαξε ολόκληρος όσο εσύ κοιμόσουν.

Το βουνό είναι εκεί.
Το καμπαναριό είναι εκεί.
Η θάλασσα είναι εκεί.

Μπορείς λοιπόν να πιεις τον καφέ σου.

η φωλιά και ο ορίζοντας

Ο άνθρωπος όμως είναι παράξενο πλάσμα.

Όταν συνηθίσει στα ταξίδια, ζητάει την αλλαγή. Άλλο λιμάνι, άλλους ανθρώπους, άλλον δρόμο. Αν μείνει πολύ στον ίδιο τόπο, κάτι μέσα του αρχίζει να τον σπρώχνει να φύγει.

Κι όταν κουραστεί από τα ταξίδια και γυρίσει στη φωλιά του, συμβαίνει το αντίθετο.

Δεν θέλει ν’ αλλάξει τίποτε.

Θέλει το φλιτζάνι εκεί που το άφησε. Την καρέκλα στη θέση της. Τη μυρωδιά του σπιτιού ίδια.

Και απέναντι το Νήριτο με το καμπαναριό του.

Γιατί;

Είναι ένστικτο; Είναι μνήμη; Είναι το υποσυνείδητο που μας τραβάει πότε προς το άγνωστο και πότε προς το γνώριμο;

Ίσως ο άνθρωπος να κουβαλάει από πάντα δύο ανάγκες που δεν συμφιλιώνονται ποτέ εντελώς:

μια φωλιά για να επιστρέφει κι έναν ορίζοντα για να φεύγει.

Και το παράξενο είναι πως και τα δύο μάς ξεκουράζουν και τα δύο μάς κουράζουν.

Το ταξίδι μάς ελευθερώνει, μέχρι να λαχταρήσουμε το σπίτι.

Το σπίτι μάς γαληνεύει, μέχρι ν’ αρχίσουμε πάλι να κοιτάζουμε τον δρόμο.

Και η ζωή ανάμεσα στα δύο.

σκύβω την κεφαλή σ’ εσένα, ζωή

Ίσως λοιπόν τόσα χρόνια να προσπαθούμε άδικα να λύσουμε αυτή την αντίφαση.

Να αποφασίσουμε τι θέλουμε πραγματικά.

Να φύγουμε ή να μείνουμε;

Να αλλάξουμε ή να κρατήσουμε τα πράγματα όπως τα γνωρίσαμε;

Κι όσο μεγαλώνεις, αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι μπορεί να μην υπάρχει απάντηση.

Υπάρχει μόνο η ζωή που σε πηγαίνει πότε στο κατάστρωμα και πότε στο μπαλκόνι. Πότε σου ανοίγει τον ορίζοντα και πότε σου λέει: κάτσε εδώ λίγο, κοίτα το βουνό σου.

Και τότε λες:

σκύβω την κεφαλή σ’ εσένα, ζωή.

Όχι γιατί με νίκησες.

Αλλά γιατί, ύστερα από τόσους δρόμους, τόσα λιμάνια, ανθρώπους που ήρθαν και ανθρώπους που έφυγαν, κατάλαβα πως δεν χρειάζεται να σε εξηγήσω ολόκληρη για να σε αγαπήσω.

Οι άνθρωποι θα λιγοστεύουν τον χειμώνα. Τα σπίτια θα κλείνουν. Οι φωνές θα αραιώνουν. Κάποιοι θα φύγουν και κάποιοι δεν θα επιστρέψουν.

Αύριο το πρωί όμως θα ξαναφτιάξω τον καφέ μου.

Θα καθίσω στο μπαλκονάκι.

Θα σηκώσω τα μάτια.

Και θα ψάξω πάλι το καμπαναριό.

Όχι επειδή φοβάμαι μήπως χάθηκε.

Αλλά επειδή, όσο είναι εκεί, ξέρω κι εγώ πού βρίσκομαι.

— δδμανιάς

«“βασίλισσα των κοριτσιών είναι η μαυροφόρα”. η παναγιά, η μάνα του αποχωρισμού και της επιστροφής. ίσως γι’ αυτό το “έχε γεια παναγιά, τα μιλήσαμε” ταιριάζει τόσο στο νήριτο: φεύγουμε, γυρίζουμε, ξαναφεύγουμε — κι εκείνη, σαν το καμπαναριό απέναντι, μένει εκεί. να μας θυμίζει πού είναι η φωλιά.»

— δδμανιάς