iloveithaki.gr \ oct 28th 2018
moto: σε ένα «πέτρινο ακρωτήρι στη μεσόγειο που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού, τη θάλασσα και το φως του ήλιου» \ σεφέρης
με λίγα λόγια: το χρήμα. αυτός είναι ο συνδετικός κρίκος όλων. πάντα ήταν. ακόμα είναι… τόσο απλά, θεάρεστα και πάντα μετρημένα. μέχρι τελευταίας δεκάρας / νόρα ράλλη
σχόλια ημέρας:
πρι 80 χρόνια σ ένα πετρινο ακρωτήρι στη μεσόγειο
σχεδόν 80 χρόνια πριν, κάποιοι αγωνίστηκαν, ξέροντας ότι μπορεί να πεθάνουν, για να διασφαλίσουν, με την ίδια τους της ζωή, τα ανθρώπινα δικαιώματα της ζωής και της ελευθερίας. Αυτοί δεν ανήκαν μήτε σε Δύση, μήτε στην Ανατολή. Σε ένα «πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο» ανήκαν, «που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού, τη θάλασσα και το φως του ήλιου». Τάδε έφη Γιώργος Σεφέρης, στην τελετή για το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τέλη Οκτώβρη ήταν, του 1963. Τριακόσια χρόνια μετά τον Λοκ, είκοσι από τη γερμανική κατοχή και πενήντα πριν το «Γερούν γερά». Τόσα χρόνια -πριν, μετά και κατά τη διάρκεια- τα κομμάτια μας μαζεύαμε. Ανάμεσα σε ποίηση και αγώνες προχωρούσαμε. Αυτά στο παρελθόν. Για το μέλλον, δεν έχω ιδέα. Αυτό που ξέρω, όμως, είναι πως όποιος δεν «βλέπει», δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη πως είναι τυφλός. Σίγουρα, όμως, είναι ένας άνθρωπος μισός, ήδη «κομματιασμένος». Και ως τέτοιος, ήδη κομμάτι μας.
η αντίσταση του ελληνικού λαού στον φασισμό
εβδομήντα οκτώ χρόνια συμπληρώνονται από εκείνο το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940, όταν ο Ιταλός πρεσβευτής ξύπνησε τον Ι. Μεταξά ζητώντας του να περάσει ο ιταλικός στρατός από την Ελλάδα. Πριν λήξει το τελεσίγραφο, ο ελληνο-ιταλικός πόλεμος άρχιζε. Με αυταπάρνηση και ηρωισμό μπαίνουν οι Έλληνες στον πόλεμο (“με το χαμόγελο στα χείλη”), ο οποίος βεβαίως ήταν εντός του πλαισίου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που είχε ήδη ξεκινήσει την 1η Σεπτεμβρίου 1939. Οι Έλληνες, καίτοι απροετοίμαστοι, έπρεπε να πολεμήσουν τον ιταλικό φασισμό δίνοντας μάχη με τις δυνάμεις του Άξονα (Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνία) και των συμμάχων τους.
